कविता - एकदा माझाही विचार कर
तुझ्या डोळ्यांतला थकवा
तुला दिसण्याआधी
माझ्या मनाला जाणवतो;
तू पाऊस होण्याआधीच
मी मनात छत्री धरतो.
तुझ्या ओठांवर थबकलेला प्रश्न—
“माझी काळजी कोणाला?”
तेव्हा तुझ्याच शब्दांत
माझे मौन भिजत राहते.
तुझ्या हसण्यातला उजेड
कमी पडू नये म्हणून
मी माझा अंधार जपतो;
तुझ्या डोळ्यांतला एक थेंब
माझ्या शांततेवर
हळूच वर्तुळं काढतो.
तू थकलीस की
मी तुझ्या वाटेवर
धीराचे दिवे लावतो;
तू हरलीस की
अंधाराच्या क्षणी
तुझ्या हातात हात ठेवतो.
तुझ्या आनंदावर
मी माझे नाव लिहीत नाही;
कारण प्रेम म्हणजे
हक्काची सही नव्हे,
तर निःशब्द जपलेली अक्षरे.
कधीतरी माझ्या शांततेत
दोन क्षण थांबून बघ;
तिथे सापडतील
तुझ्यासाठी जपलेले
न बोललेले शब्द.
एकदा माझाही विचार कर—
तुझ्या उद्याला उजेड मिळावा
म्हणून स्वतःचा आज
हळूच विसरणारा मी.
कदाचित तेव्हा कळेल,
तू ज्याला सावली समजत होतीस,
ती सावली देण्यासाठी
तो उन्हात उभा होता—
फक्त तुझ्यावरचे ऊन
कमी व्हावे म्हणून.
©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई
दिनांक: ०७/०९/२०२६ वेळ :११:५२
Post a Comment