कविता - थरांवर थर

कविता - थरांवर थर

दहीहंडीचा गजर

आकाशाला भिडतो,

आणि खांद्यांवर पाय ठेवून

एकेक स्वप्न उंचावत जाते.

सगळ्यात खाली

आईचा हात असतो—

पडण्याआधीच

सावरणारा.

मग येते

बोट धरून चालण्याची वेळ;

डगमगत्या पावलांना

रस्ता सापडत जातो.

बालपणाचा थर

हसत हसत चढतो,

ओंजळीतल्या उन्हातून

आकाश मोजत राहतो.

पुढे

स्वप्नांना वजन येते;

संघर्षांची माती

पावलांना घट्ट धरून ठेवते.

कधी एक पाऊल चुकते,

संपूर्ण थर हलतो;

हात सुटतो,

आणि स्वप्न हाताच्या पलीकडे जाते.

तेव्हा

खालील खांदे सरसावतात;

पडणाऱ्याच्या धुळीतून

पुन्हा एक उर्मी जन्म घेते.

नाती मग

दोरीसारखी नसतात—

ती गाठी असतात;

काळाच्या ओघात

जपल्या की घट्ट होत जातात.

अनुभवांचा थर चढता चढता

मनाला कळते—

शिखरावर पोहोचण्यासाठी

खाली राहणारेही लागतात.

शेवटी

हंडी हाताशी येते;

एका क्षणात फुटते,

गजर दुमदुमतो,

आणि टाळ्यांच्या कडकडाटात

अनेक नावे मिसळतात.

त्या शुभ्र थेंबांत

कुणाचा घाम,

कुणाचे अश्रू,

कुणाचा आधार

ओळखू येत नाही.

फक्त

एक गोष्ट दिसते—

एकाचा खांदा

दुसऱ्याच्या आकाशाची

पायरी झालेला असतो.

आणि संध्याकाळी

मैदान रिकामे होते;

पण काही थर

माणसांच्या मनात

तसेच उभे राहतात.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक: ०५/०९/२०२६ वेळ:१८:५४