कविता - कर्मपाश

कविता - कर्मपाश

काळ शांत असतो,

पण काहीही

विसरत नाही;

प्रत्येक कृतीची खूण

तो मनात ठेवतो.

आज कुणाच्या डोळ्यांत

आपण दुःख पेरले,

तर उद्याच्या वाटेवर

त्याचीच सावली भेटते.

एकेक कृत्य

मनाभोवती धागा गुंफते;

चुकीच्या धाग्यांची वीण

हळूहळू कर्मपाश बनते.

सुरुवातीला तो दिसत नाही,

जाणवतही नाही;

पण काळ पुढे सरकतो

आणि आपणच विणलेल्या जाळ्यात

पाऊल अडकते.

नावांची ओळख विरून जाते,

चेहऱ्यांवरची रया गळून पडते;

शेवटी आपल्या कृतींचे ठसेच

आपल्यासमोर उभे राहतात.

कुणाचे मन दुखावून

मिळवलेले सुख

मनाच्या उंबरठ्यावर

रात्र बनून बसते.

प्रत्येक ठसा

मनाच्या मातीत राहतो;

काळाची पावले पडताच

तो पुन्हा उमटतो—

“मी काय पेरले होते?”

म्हणून शब्दांना

हृदयाची किनार असू दे;

कुणाच्या जखमेवर

आपला स्पर्श मलम होऊ दे.

काळाचा सूड नसतो;

तो फक्त गाठ सोडतो—

आपणच बांधलेली.

जखमांवर ऊब देऊ या,

धागे हळूहळू सैल होऊ देत;

आरशात ठसा नव्हे—

माणुसकी उमटू दे.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई 

दिनांक : ०२/०९/२०२६ वेळ : ०३:४२