कविता – भरारी

कविता – भरारी

पायांवर धूळ लागली

की वाटतं—

आईनेच पुन्हा

कपाळावर हात ठेवला आहे.

या मातीच्या कणाकणात

बालपणाची चाहूल आहे,

पहिल्या पावलांची खूण

आणि हसण्याची ओल आहे.

याच कुशीत

स्वप्नांचं पहिलं बी रुजलं,

चिमुकल्या हातांनी

आभाळ गाठण्याचं

धाडस केलं.

जगाने शिकवलं

उंच उडायला,

मातीने शिकवलं—

उडताना मुळं

विसरायची नसतात.

कितीही दूर गेलो,

तरी गावची वाट

मनात दिवा तेवत ठेवते.

थकून परतल्यावर

माती काहीच विचारत नाही;

पायांवरची धूळ झटकून

अलगद कुशीत घेते.

तिच्या स्पर्शात

घामाचं सोनं आहे,

शेतकऱ्याच्या तळहातावर

उमललेल्या आशेचं

न बोललेलं गाणं आहे.

ही माती

हातांना काम देते,

डोळ्यांना स्वप्न देते,

पडल्यावर पुन्हा

उभं राहण्याचं बळ देते.

कुशीतलं बी

वृक्ष होऊन आभाळाला भिडतं;

मुळं घट्ट धरून

फांद्या आभाळाला स्पर्शतात—

तेव्हाच उमगतं,

भरारीला मुळांची साथ असते.

आभाळ कितीही मोठं असो,

मन मुळांजवळच विसावतं;

उंची गाठताना

पायांना धरून ठेवणारं

बळ मातीच देते.

मातीचा सुगंध

मनाच्या श्वासांत मिसळतो;

दूरदेशी गेलो तरी

मनाच्या पाऊलवाटेवर

तो सोबत चालत राहतो.

जग कितीही आपलं झालं,

परतीची वाट शेवटी

त्याच उंबरठ्यावर येते—

जिथे माती

आपल्या पावलांना ओळखते.

तेव्हा उमगतं—

घर म्हणजे चार भिंती नव्हेत;

जिथे माती आपलंसं करते,

तिथेच खरं

आपलं घर असतं.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई 

दिनांक: १५/०८/२०२६ वेळ: ०७:२०