कविता –ती देखील आईच

कविता –ती देखील आईच

आईच्या कुशीत विसावलेल्या

त्या दोन चिमुकल्या—

तिच्या मायेच्या आभाळातल्या

दोन लहानशा चांदण्या होत्या.

कधी अंगणभर पळायच्या,

एकमेकींच्या मागे धावायच्या;

एक दिसेनाशी झाली की

दुसरीची नजर तिला शोधायची.

पण काळाच्या निर्दयी हाताने

त्या दोन्ही चिमुकल्या हिरावून घेतल्या,

आणि त्यांच्या आठवणींनी

आईची कुशी कायमची रिकामी केली.

दोन दिवस झाले—

तिने अन्नाला तोंड लावलं नाही;

डोळ्यांत तिच्या प्रश्न होता,

पण उत्तर कुठेच उरलं नाही.

कधी त्या कोपऱ्यात जाऊन

ती त्यांना शोधत राहायची,

रिकाम्या जागेला हुंगत

हळूच परत यायची.

माणूस असो वा प्राणी,

आईचं काळीज एकच असतं;

लेकरं हरवली की

मायेचं आभाळ रितं होतं.

तिच्या डोळ्यांतलं पाणी पाहिलं

आणि मनाला जाणवलं—

आई केवळ माणसात नसते;

प्रत्येक सजीवाच्या हृदयात

मातृत्व स्पंदत असतं.

देव माणसातच असतो असं नाही;

कधी कधी

तो चार पायांवरही रडत असतो.

म्हणून तिच्या अश्रूंना

नतमस्तक होऊन सांगावंसं वाटतं—

ती देखील आईच होती…

ती देखील आईच आहे.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक: १५/०८/२०२६ वेळ:०४:४१