ज्याने तुला माझ्या वाटेवर आणलं,
त्या वेळेला वंदन;
ज्या नजरेत तू भेटलीस मला,
त्या नजरेलाही वंदन.
तू अनोळखी होतीस,
मीही अनोळखी होतो;
एका वळणावर भेटलो,
मनामनांत घर केलं.
तुझ्या डोळ्यांत तेव्हा
माझं आभाळ दिसलं,
माझ्या शब्दांत तुला
तुझंच मन सापडलं.
दिवस सरत गेले,
ऋतू बदलत गेले;
तुझ्या हातात हात असताना
सारे क्षण फुलत गेले.
पण काळाच्या पावलांनी
एक दिवस वळण घेतलं;
जवळ आलेलं नातं
हळूच दूर केलं.
तू भेटलीस म्हणून
प्रेम समजून आलं;
तू दूर गेलीस म्हणून
स्वतःला ओळखता आलं.
आज नाही तक्रार,
मनात नाही खंत;
आठवणींच्या ओंजळीत
तुझ्याच आठवणी अनंत.
प्रत्येक भेट आयुष्यभर
सोबत राहण्यासाठी नसते;
काही माणसं आयुष्यात येतात,
आयुष्य कसं जगायचं
ते शिकवून जातात.
वाटा वेगळ्या झाल्या,
तरी मनात उजेड राहिला;
तुझ्या आठवणींच्या सावलीत
एक काळ माझा फुलला.
पुन्हा भेट होईल का,
हे काळालाच ठाऊक;
पण तुझ्या भेटीने उजळलेला
तो काळ मनात राहील.
तुला माझ्या वाटेवर आणणाऱ्या
त्या वेळेला वंदन;
आपल्यात दुरावा आणणाऱ्या
त्या क्षणालाही वंदन.
म्हणून या नात्यालाच नव्हे,
तर त्या काळालाच वंदन—
ज्याने तुला माझ्या आयुष्यात आणलं
आणि दूर गेल्यावरही
तुला माझ्या मनात जपलं.
Post a Comment