कविता – स्मरण

कविता – स्मरण

तुलाच स्मरताना

मन पुन्हा एकदा

बालपणाच्या त्या अंगणात जातं,

जिथे तुझ्या हसण्याने

दुपारच्या उन्हालाही

गारवा लाभायचा.

तुझा हात हातात घेतला की

मनातली सारी धावपळ

क्षणात शांत व्हायची,

तुझा एक शब्द

दिवसभराच्या थकव्यावर

मायेची फुंकर घालायचा.

आज तुझ्या नसण्याची जाणीव

मनाच्या उंबरठ्यावर

संध्याछायेसारखी उतरते,

काही न बोलता

खूप काही सांगून जाते.

कितीदा वाटतं,

काळाला क्षणभर थांबवावं,

पुन्हा तुझ्या जवळ बसावं,

मनात साचलेलं सगळं सांगावं,

आणि तुझा हात

पुन्हा कधीच सोडू नये.

पण काळ पुढे सरकतो,

माणसं दूर निघून जातात;

काही नाती मात्र

मनाच्या खोल कप्प्यात

श्वासासारखी जगत राहतात.

तुलाच स्मरताना

डोळ्यांत ओल दाटते,

त्या ओलाव्यातच

तुझं हसू पुन्हा दिसतं.

दूर गेलेली माणसं

खरंच दूर जात नाहीत;

त्यांचा आवाज, त्यांची ऊब

आठवणींच्या स्पर्शातून

मनात निःशब्द घर करतात.

आणि मग मन हळूच विचारतं—

होई का असे तुलाच स्मरताना,

डोळे ओले होतात

आणि आठवणी मात्र

मनाच्या अंधारात

तुझ्या अस्तित्वाचा

एक दिवा लावून जातात?

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई 

दिनांक: १३/०८/२०२६ वेळ: ००:०९