कविता – महालय

कविता – महालय

आज अंगणात
रांगोळी नाही,
तरी उंबरठ्यावर
आठवणींची पावले येतात.

ताट वाढताना
हात अलगद थांबतो,
कारण कुणीतरी
आता जेवायला येत नाही.

आईच्या हातची चव
आजही स्वयंपाकघरात आहे,
बाबांच्या सावलीची ऊब
आजही घरभर आहे.

ज्यांनी हात धरून
चालायला शिकवलं,
त्यांच्या स्पर्शाची ऊब
आजही मनात जिवंत आहे.

महालय म्हणजे
केवळ तर्पण नव्हे,
तो ऋण मान्य करण्याचा
मनाचा निर्मळ क्षण आहे.

ज्यांनी आपल्यासाठी
स्वप्नं पाहिली,
त्यांच्या अपुऱ्या स्वप्नांना
आपण जगण्याचं नाव द्यायचं.

त्यांच्या शिकवणीचा
दिवा मनात ठेवायचा,
त्यांच्या संस्कारांची
वाट पुढे चालायची.

पिंडात अन्न किती,
यापेक्षा महत्त्वाचं—
आपल्या कृतीत
त्यांचं स्मरण किती.

पूर्वज म्हणजे
काळाच्या पलीकडे गेलेली माणसं नव्हेत,
ते आपल्या चांगुलपणातून
आजही आपल्यात जगतात.

आज आकाशाकडे पाहताना
मन हळूच म्हणतं—

तुम्ही दूर नाही,
आमच्या श्वासांत आहात;
आमच्या प्रत्येक चांगुलपणात
तुम्ही पुन्हा जगत आहात.

महालय म्हणजे
भूतकाळाला निरोप नव्हे;
संस्कारांची ज्योत घेऊन
उद्याला उजळवण्याचा संकल्प आहे.