कविता – रंगमंचावर उमललेली स्वप्ने

कविता – रंगमंचावर उमललेली स्वप्ने

रंगमंचाच्या कुशीत

*१२८* स्वप्ने उमलली,

कित्येक मनांची स्पंदने

शब्दांतून बोलू लागली.

*रा + धा बरोबर* च्या सुरांत नाती फुलली,

*व्हेअर देअर इज अ विल* म्हणत वाट उजळली;

*शागीर्द* कलेची वाट चालला,

*रंगलेल्या गालाचा मुका* प्रेमाची आठवण झाला.

*द फीलिंग पॅराडॉक्स* मनात उमटला,

*पाचवा स्तंभ* प्रश्नांचा आरसा झाला;

भक्तीच्या वाटेवर *ईठ्ठला* भेटला,

*आयाम* बदलले, *रेनबोवाला* रंग भरला.

स्वप्नांचा *ब्लॉसम* हळुवार फुलला,

*संगीत अतृप्ता* त अपुरा स्वर दाटला;

*संगीत सूरसाधक* ने स्वर जुळवले,

*निब्बाण* च्या शांततेत मन विसावले.

*अन्वेषण* नव्या क्षितिजाकडे निघाले,

*फक्त एकदा वळून बघ* म्हणत स्मरण जागले;

इतिहासातून *धि हिंदू लेडी* ची चाहूल आली,

*कोपऱ्याच्या शोधातील वर्तुळ* उत्तर शोधत राहिले.

*खेळिया* ने जीवनाचा डाव मांडला,

*परी कीर्तीरूपे उरावे* हा ध्यास जागा झाला;

*मी मृत्युंजय कोलंबस* क्षितिजापलीकडे गेला,

स्वप्नांचा नवा किनारा शोधत राहिला.

*घननिळा* मेघ दाटला, तरी दीप विझला नाही,

*स्वराज्याचं तोरण* उंचावलं, आशा हरली नाही;

*ती आणि ते तिघे* नात्यांत माणूसपण शोधत राहिले,

*पळपुटा* ही स्वतःकडे परतण्यास आसुसला.

मनावरचा *दंश* काळजाच्या तळाशी राहिला,

*उतरण* आली, तरी *मळभ* कायमचे ठरले नाही;

*ही परी अस्मानीची* आशेची चाहूल घेऊन आली,

*नोंद नसलेलं प्रकरण* मनांनी जपून ठेवले.

*लेखिका* च्या शब्दांनी निःशब्दांना आवाज मिळाला,

*तीस* नाट्यस्वप्नांतून एक रंगविश्व उजळले;

काही हातांत पारितोषिके विसावली,

काही नावांवर टाळ्यांचा वर्षाव झाला;

तरी प्रत्येक लेखणीने रंगभूमीला मन दिले.

पडदा पडेल,

टाळ्यांचा नाद कधीतरी विरून जाईल;

पण कथांचा उजेड

मनांच्या रंगमंचावर तेवत राहील.

नाटक संपेल,

शब्द मात्र पिढ्यांच्या ओठांवर फुलतील;

मराठी रंगभूमीच्या आकाशात

नवी स्वप्ने उजळतील.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक: १६/०८/२०२६ वेळ: ११:१६