कविता – माझी किंमत

कविता – माझी किंमत

कोणी कमी लेखलं म्हणून

तुझी किंमत

कुणाच्या शब्दांनी

कधी कमी होत नाही;

कधी कधी

समोरच्यांच्या नजरेलाच

तुझं मोल दिसत नसतं.

ज्यांच्यासाठी आपण

उन्हात उभे राहिलो,

त्यांनीच आपली

सावली नाकारली,

की मन दुखतं…

पण प्रत्येक वेदना

मनात पुन्हा पुन्हा

जगायची नसते.

कधीतरी स्वतःशीच बोलताना

एक प्रश्न उमटतो—

ज्यांना माझी किंमत समजली नाही,

त्यांच्यासाठी मी स्वतःला

का क्षुल्लक ठरवायचं?

आपली ओळख

कुणाच्या शब्दांनी ठरत नाही;

ती घडते

त्या आतल्या वळणावर,

जेव्हा डोळे थकलेले असतात,

तरी पाऊल मागे वळत नाही.

काही माणसं

आयुष्यात येतात

थांबण्यासाठी नाही,

तर आपल्याला

आपल्याशीच

पुन्हा भेटवण्यासाठी.

काही निरोप

दुःख देऊन जातात;

पण त्या निरोपानंतर

एक मोकळी जागा उरते—

जिथे पहिल्यांदा

गोंगाट थांबतो

आणि आपल्या आतला आवाज

आपल्यालाच सापडतो.

तेव्हा कुणाला

काही सिद्ध करायचं नसतं;

कारण

आपण कितीदा तुटलो

आणि प्रत्येक वेळी

किती शांतपणे

स्वतःला पुन्हा जोडून घेतलं—

ही जाणीवच

आपल्यासाठी पुरेशी असते.

ज्यांनी जाणलाच नाही

तुझ्या शांततेतला संघर्ष,

त्यांना कशी कळणार

पुन्हा स्वतःला घडवण्याची

तुझी ताकद?

म्हणून—

कुणाच्या नजरेत

कमी पडलास तरी चालेल;

पण स्वतःला ओळखताना

कधीही

स्वतःपासून दूर जाऊ नकोस.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई
दिनांक: ०८/०८/२०२६ वेळ:०७:२९