कविता – जगासमोर तुला भरवलेला तो घास
जगासमोर
तुला भरवलेला तो घास
अन्नाचा नव्हता...
तो
दोन तळहातांच्या
उबेत
जपलेलं
एक न बोललेलं
वचन होतं.
माझ्या बोटांतून
तो
तुझ्या ओठांकडे
सरकत असताना,
क्षणभर
दोघांच्याही
श्वासाने
वेळ
थांबवली.
सभोवताली
टाळ्यांचा गजर
दाटला होता...
पण
तुझ्या डोळ्यांत
माझी नजर
विसावली.
त्या नजरेत
शब्दांपलीकडचं
आयुष्य
शांतपणे
विसावत गेलं.
त्या घासानंतर
भूक
कोणाची होती,
हेच
आपण
विसरलो.
लोकांनी
हातांची
एक सहज हालचाल
पाहिली...
कोणालाच
कळलं नाही,
तो घास
दोन जीवांना
एका
वचनात
गुंफून गेला.
आजही
गर्दीत
तुझी नजर
माझ्या नजरेला
स्पर्शून जाते...
आणि
तोच
जगासमोर
भरवलेला
घास
आपल्या
प्रत्येक
उद्यात
शांतपणे
जगत राहतो.
©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई
दिनांक: ०३/०८/२०२६ वेळ: ०८:०१
Post a Comment