कविता – मी मुलगी आहे का तुझी?

कविता – मी मुलगी आहे का तुझी?

बाबा,

मी मुलगी आहे का तुझी?

हा प्रश्न मला पडत नाही,

कारण त्याचे उत्तर

तुझ्या हाताच्या उबेत

रोज अलगद उमलत असते.

मी जन्मले त्या क्षणी

माझ्या छोट्याशा बोटाभोवती

तुझे बोट गुंतले,

आणि त्या स्पर्शातूनच

माझ्या आयुष्याने

विश्वासाचा पहिला श्वास घेतला.

माझे पहिले पाऊल,

पहिले यश,

पहिली भीती—

प्रत्येक वेळी

माझा हात धरून

भरकटणाऱ्या वाटांवर

माझ्या पावलांना धीर देणारा

तूच होतास.

मी पडले की

माझ्या गुडघ्यांआधी

तुझे मन जखमी व्हायचे,

आणि मी हसले की

तुझ्या डोळ्यांत

सणासारखा उजेड फुलायचा.

तू फार बोलत नाहीस,

पण तुझे मौनही

माझ्यासाठी

थकलेल्या दिवसानंतर

घरी परतल्यासारखे असते.

तुझ्या स्पर्शात,

तुझ्या नजरेत,

तुझ्या हाकेत—

माझे संपूर्ण बालपण

आजही निवांत विसावले आहे.

जग कितीही बदलले,

वाटा कितीही दूर गेल्या,

तरी माझ्यासाठी

सर्वांत सुरक्षित जागा

तुझ्या हातातला विश्वासच आहे.

माझ्या प्रत्येक यशानंतर

सर्वप्रथम हसणारे डोळे तू,

आणि अपयशाच्या अंधारात

हात धरून उभे करणारी

नवी उमेदही तूच.

आयुष्य पुढे सरकत गेले,

ऋतू बदलले,

स्वप्नांचे रंग बदलले,

पण एक गोष्ट

कधीच बदलली नाही—

माझ्या हातावरच्या रेषांपेक्षा

तुझ्या हाताचा विश्वास मोठा होता.

आणि म्हणूनच,

जर पुन्हा जन्म मिळाला,

तर जग बदलू दे,

काळ बदलू दे,

नशीब बदलू दे—

पण

माझ्या छोट्याशा बोटाभोवती

गुंतलेले ते बोट

बदलू नको.

कारण

माझ्या आयुष्याने

"विश्वास" हा शब्द

सर्वप्रथम

तुझ्या हातातच वाचला होता.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक: २१/०६/२०२६ वेळ: ०२:२५