कविता – आपण बोलूया

कविता – आपण बोलूया

शब्दांच्या दाराशी

कितीतरी दिवसांपासून

शांतता टेकून उभी आहे.

मनांच्या खिडक्यांवर

अबोलपणाचे धुके दाटले आहे,

आणि आत कुठेतरी

एक न उच्चारलेला स्वर

हलकेच थरथरत आहे.

चेहऱ्यावर हसू आहे,

पण डोळ्यांच्या काठाशी

काही प्रश्न अजूनही

दवबिंदूप्रमाणे थांबलेले आहेत.

ओठ मिटलेले असले,

तरी मनात

शब्दांचे पक्षी

आकाश शोधत आहेत.

आपण बोलूया...

वाद जिंकण्यासाठी नाही,

तर नाती जपण्यासाठी.

कधी कधी

अबोला हा शब्द नसतो,

तो दोन माणसांच्या मध्ये

वाहणारी निःशब्द नदी असतो,

किंवा

मनाभोवती उभा राहिलेला

एक अदृश्य किल्ला—

आतून मात्र

एकटेपणाने झिजत जाणारा.

तो पाडण्यासाठी

तलवारी लागत नाहीत,

लागतो फक्त

समजुतीचा एक स्पर्श

आणि विश्वासाचा एक हात.

आईच्या डोळ्यांत

न सांडलेले अश्रू असतात,

वडिलांच्या तळहातांवर

झिजलेल्या वर्षांचे ऋतू,

मित्राच्या हास्यामागे

न सांगितलेली वेदना,

आणि गर्दीतही

स्वतःलाच शोधणारे

एखादे एकाकी मन.

त्या सगळ्यांपर्यंत पोहोचण्यासाठी,

आपण बोलूया...

आणि

स्वतःशीही.

कारण सगळ्यांत मोठा दुरावा

जगाशी नसतो,

तो

स्वतःच्या मनापासूनच असतो.

बोलण्यात

फक्त आवाज नसतो.

असते

बंद खिडकीतून

आत येणाऱ्या प्रकाशाची ताकद,

थकलेल्या श्वासाला

हलके करणारी ऊब,

आणि अंधारालाही

आपलेसे करण्याचे धैर्य.

एक संवाद

विरलेल्या वाटांना

पुन्हा भेट घडवू शकतो,

राखेखाली दडलेली ठिणगी

पुन्हा उजळवू शकतो,

हरवलेल्या विश्वासाला

पुन्हा नाव देऊ शकतो.

कारण न बोललेले शब्द

मनाच्या तळाशी

गाळासारखे साचतात,

आणि बोललेले शब्द

वाहत्या पाण्यासारखे

मार्ग शोधतात.

काही भावना

व्यक्त झाल्यावरच फुलतात,

काही नाती

ऐकून घेतल्यावरच जगतात.

म्हणून,

अहंकाराच्या भिंतींपेक्षा

एक पाऊल पुढे टाकूया,

गैरसमजांच्या सावल्यांपेक्षा

एक दिवा अधिक लावूया.

कारण माणूस

शब्दांनी तुटतो,

आणि शब्दांनीच

पुन्हा जोडला जातो.

चला...

आज तरी

पहिला शब्द आपणच बोलूया.

कदाचित,

एखादे नाते

आपल्या एका शब्दाची नाही,

तर

आपल्या धाडसाची

वाट पाहत असेल.

कारण काही नाती

तुटत नाहीत,

ती फक्त

पहिल्या शब्दाची

वाट पाहत असतात.

आपण बोलूया.

 ©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक: २१/०६/२०२६ वेळ: ०८:५५