कविता – रफ वही...

कविता – रफ वही...

नाव साधं,

पण ओझं असतं संपूर्ण जगाचं.

वर्गाच्या प्रत्येक दप्तरात

तिची शांत उपस्थिती असते—

गणिताचे आकडे,

विज्ञानाची सूत्रं,

इतिहासाच्या तारखा,

आणि मनात नकळत उमटलेली

अर्धवट स्वप्नंही.

तिच्या पानांवर

कधी शिस्त रेखलेली असते,

कधी विचारांचा गोंधळ पसरलेला,

तरीही ती कधीच

तक्रार करत नाही.

ना चमकदार कव्हर,

ना आकर्षक बांधणी,

तरीही

सगळ्यांच्या हातात

सर्वाधिक वेळ

तीच राहते.

घरातही

अशीच एक रफ वही असते.

जिच्या पानांवर

संपूर्ण आयुष्य

अदृश्य शाईसारखं लिहिलेलं असतं.

कुणाचं शिक्षण,

कुणाचं आजारपण,

कुणाची स्वप्नं,

कुणाच्या जबाबदाऱ्या—

सगळं काही

ती शांतपणे आपल्या खांद्यावर

वाहत राहते.

तिच्या श्रमांचा आवाज

कधी कुणापर्यंत पोहोचत नाही,

तिच्या त्यागाला

कधी टाळ्यांचा प्रतिध्वनी मिळत नाही.

घर उजळतं,

पण दिव्याच्या ज्योतीला

कधीच नाव दिलं जात नाही.

तशीच ती असते—

मौनात जळत राहणारी,

इतरांच्या वाट्याला प्रकाश देणारी.

पण...

रफ वही हरवली,

तर अक्षरं विस्कटून जातात,

आणि विचारांची दिशा हरवते.

आणि

ती व्यक्ती थकली,

तर घराचं संतुलन

अचानक डगमगून जातं.

म्हणूनच

देखणं कव्हर नव्हे,

तर आत जपलेली अक्षरं खरी ओळख असते.

मोठे गौरव नव्हेत,

तर न बोलता निभावलेली जबाबदारी

हीच खरी श्रीमंती असते.

कारण

घर उभं ठेवणारी

ती साधी, शांत व्यक्तीच

खरं तर

आपल्या आयुष्याची

न दिसणारी सावली,

आणि न हलणारा आधार

हीच खरी

“रफ वही” असते...

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक: १०/०६/२०२६ वेळ: ०९:२७