कविता – नंतरची जाणीव

कविता – नंतरची जाणीव

तो नसताना
तुझ्या शांततेला
एक अनोळखी हलकासा थरकाप जाणवेल
जणू कोणी
मौनातूनच तुला
हळूच स्पर्श करत आहे

आठवणींच्या गर्दीत
तू स्वतःकडे पाहशील
पण प्रश्न उत्तर देणार नाहीत
फक्त नजर झुकवतील

मी खरंच ओळखलं होतं का त्याला?
हा प्रश्न
आरशासारखा
तुझ्यासमोर उभा राहील

तो शब्दांनी बोलला नाही
पण तुझ्या प्रत्येक निःशब्द क्षणाला
त्याने ओळखून घेतलं

तू दूर गेलीस तरी
तो तुझ्या मागे चालत राहिला नाही
तर तुझ्या आतच
स्थिर उभा राहिला

तू हसलीस तेव्हा
जग थोडं उजळलं
तू रडलीस तेव्हा
तो स्वतःतच हरवला

पण तुला कधीच
त्या हरवण्यातलं प्रेम
ऐकू आलं नाही

प्रेम मोठ्याने सांगत नाही
ते सावलीसारखं असतं
नेहमी सोबत
पण कधीही दिसत नाही

आज तो नाही
पण त्याचं अस्तित्व
तुझ्या प्रत्येक श्वासात
हळूच गुंफलेलं आहे

आणि एक दिवस
जेव्हा वेळही थांबेल
तेव्हा एक सत्य
तुझ्या मनाला साद घालेल

तेव्हा कोणताही आवाज नसेल
फक्त एक खोल जाणिव
की तुझ्या आयुष्यात
एक असं प्रेम होतं

जे कधीच ओरडलं नाही
पण सर्वात जास्त खोलवर
जगून गेलं

आणि तेव्हाच तुला कळेल
कोणी तरी होतं
ज्याने
तुझ्यापेक्षा जास्त
तुझ्यावर प्रेम केलं होतं