कविता – थांबलेला वेळ
कामात मन लागत नाही
विचार दूर भटकत राहतात
शब्द डोळ्यांसमोर असतात
पण अर्थ धुक्यात हरवतो
घड्याळाकडे नजर जाते
काटा काळाशी अबोला धरतो
वेळ छातीत ओझं ठेवतो
प्रत्येक क्षण जड वाटतो
मनात अस्वस्थ ढग दाटतात
बाहेर निःशब्द शांतता
खिडकीतून वारा येतो
तो काही न बोलता जातो
स्वप्नं अजून जिवंत आहेत
पण वास्तव थांबलेलं आहे
मन स्वतःला प्रश्न विचारतं
“मी इथे का अडकलो?”
घड्याळ पुढे चालत राहतं
पण माझ्यात काही थांबतं
जाणिवेचा हलका उजेड येतो
अंधाराला अर्थ मिळतो
वेळ कुणासाठी थांबत नाही
ही जाणीव मनात बसते
मन शांतपणे समजून घेतं
थांबलेलो मीच होतो
पाऊल पुन्हा पुढे सरकतं
आणि जीवन पुढे वाहतं
©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई
दिनांक: १७/०६/२०२६ वेळ: १८:२७
Post a Comment