कविता – का वाचावे माणसाला?
कधी शांत नदीसारखा
हळूच वाहत जाणारा,
कधी आत दडलेल्या
वादळासम उसळणारा…
शब्दांच्या पानांपलीकडे
एक न लिहिलेली कथा असते,
डोळ्यांमध्ये साचलेला
अनुभवांचा भार असतो…
का वाचावे माणसाला?
कारण तो पुस्तक नसतो—
तो अनुभवांच्या अथांग सागरात
हरवलेला एक दीप असतो,
जो स्वतः जळत
इतरांना प्रकाश देत राहतो…
हसण्याच्या आड
निःशब्द हुंदक्यांचे थर असतात,
आणि त्या हुंदक्यांतही
जगण्याची अविरत जिद्द धडधडत असते…
माणूस वाचला की
माणुसकीचा गूढ अर्थ उलगडतो,
आणि माणुसकी उलगडली की
जगणं अधिक उजळून उठतं…
तो कधी हरवलेला प्रश्न,
कधी न सापडलेलं उत्तर,
आणि कधी दोन्हींच्या मध्ये
अडकलेलं एक मौन असतो…
फक्त त्याला वाचता आलं पाहिजे—
शब्दांच्या पलीकडचं
मौनही ऐकता आलं पाहिजे…
का वाचावे माणसाला?
कारण प्रत्येक माणसाच्या आत
एक अपूर्ण कविता श्वास घेत असते…
ती कविता वाचली की
आपण स्वतःला नव्याने शोधत जातो…
आणि हाच शोध
खऱ्या अर्थाने माणूस घडवतो…
©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई
दिनांक: १७/०६/२०२६ वेळ: २१:०६
Post a Comment