कविता – माझी वाट बघशील ना?

कविता – माझी वाट बघशील ना?

मी निघालो आहे,

एका अशा प्रवासाला,

जिथे पावलांपेक्षा

स्वप्नांचे तळवे

अधिक झिजतात.

मागे वळून पाहताना

तुझा चेहरा दिसतो,

मावळत्या दिवसाच्या कुशीत

तेवत राहिलेल्या

एका शांत प्रकाशासारखा—

उबदार,

निश्चिंत,

आणि हरवलेल्या वाटांनाही

दिशा देणारा.

म्हणूनच विचारतो—

मी उशिरा आलो,

तरी

माझी वाट बघशील ना?

कधी वेळ

आपल्यामध्ये

न बोलता येणारी

अंतरं पेरून जाईल,

कधी दिवसांची गर्दी

आपले शब्द

आपल्यापासून दूर नेईल.

आणि रात्री,

सगळं जग झोपल्यावर,

एखादी आठवण

अलगद तुझ्या खिडकीशी येऊन

थांबेल.

तेव्हा

तिच्या हातात

माझं नाव

ओळखशील ना?

मी प्रत्येक वेळी

पत्र लिहू शकेनच असं नाही,

प्रत्येक वेदना

शब्दांत मांडू शकेनच असं नाही;

पण प्रत्येक धडधडीच्या आत

एक हाक असेल,

ती तुझ्यापर्यंत पोहोचेल,

यावर विश्वास ठेवशील ना?

कधीतरी

या धावत्या जगाच्या गर्दीत

मी दिसेनासा झालो,

तरी

मनाच्या मऊ मातीत

उरलेल्या पाऊलखुणा

जपून ठेवशील ना?

कारण काही नाती

भेटींवर जगत नाहीत,

ती जगतात

एका शांत विश्वासावर,

एका न उच्चारलेल्या वचनावर,

आणि

दूर असूनही

साथ देणाऱ्या

निखळ जाणिवेवर.

त्या जाणिवेचं नाव असतं—

"मी आहे."

म्हणून,

ऋतू बदलले,

रस्ते बदलले,

आयुष्याने

नवी वळणं घेतली,

तरी

तुझ्या मनाच्या उंबरठ्यावर

माझ्यासाठी

एक क्षण

राखून ठेवशील ना?

मी परत येईन—

एखाद्या अनामिक सुगंधासारखा,

पहाटेच्या एखाद्या दवबिंदूत,

किंवा

जुन्या दिवसांच्या

हलक्या स्पर्शात.

तेव्हा

तुझे डोळे

नकळत उजळतील,

ओठांवर

एक हसू तरळेल,

कदाचित 

तू काही बोलणारही नाहीस,

आणि मलाही

काही ऐकायची गरज उरणार नाही.

कारण त्या क्षणी

तुझ्या डोळ्यांत

मला उत्तर सापडेल—

ज्याची वाट

मी इतकी वर्षं पाहत होतो.

त्या एका निःशब्द जाणिवेत

माझ्या साऱ्या प्रवासाला

घर सापडेल,

थकलेल्या स्वप्नांना

विसावा मिळेल,

भरकटलेल्या क्षणांना

किनारा मिळेल,

आणि

प्रतीक्षेच्या दीर्घ सावलीत

एक हळवा उजेड

फुलून येईल.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक: १७/०६/२०२६ वेळ: ०६:१२