कविता – शब्दाविना माझं अस्तित्व
मी जन्मलो तेव्हा
माझ्याकडे शब्द नव्हते,
पण आईच्या कुशीत
माझं संपूर्ण विश्व होतं.
पहिल्या रडण्यात
एक भाषा होती,
जिला कोणतंही व्याकरण नव्हतं,
तरी ती सर्वांना कळत होती.
शब्द येण्याआधी
डोळे बोलत होते,
हातांच्या स्पर्शातून
भावनांची फुलं उमलत होती.
आईच्या बोटाला धरून
टाकलेलं पहिलं पाऊल,
काही बोललं नव्हतं,
तरी त्यात विश्वास होता.
वडिलांच्या सावलीत
उभं राहिलेलं बालपण,
एका उपदेशाशिवाय
धैर्य शिकत होतं.
आजही काही क्षण
असेच येतात—
जिथे भाषा हरवते,
आणि मन उघडं पडतं.
वेदना जेव्हा
छातीच्या खोल कप्प्यात
एकटी बसून राहते,
तेव्हा शब्द अपुरे ठरतात.
कधी एखादी आठवण
दार ठोठावते,
आणि मनाच्या ओंजळीत
अश्रू अलगद उतरतात.
तेव्हा शांतताही
ओझं वाटत नाही,
तीच हळूच
आपली कहाणी सांगते.
आनंदही कधी
इतका ओसंडून वाहतो,
की ओठांवर काहीच येत नाही,
फक्त डोळे हसत राहतात.
एका नजरेत
संपूर्ण विश्वास असतो,
एका मिठीत
साऱ्या जगाची ऊब असते.
निसर्गही शिकवतो—
उगवतीची चाहूल
कधी दार ठोठावत नाही,
तरी रात्र
स्वतःहून मागे सरकते.
मातीच्या कुशीतलं बीज
गजर करत नाही,
तरी काळाच्या ओंजळीत
वृक्ष बनून उभं राहतं.
दूरवरची पायवाट
कुणाला बोलावत नाही,
तरी थकलेल्या प्रवाशाला
चालत राहायला शिकवते.
माणूसही तसाच असतो,
त्याचं खरं अस्तित्व
शब्दांत नसतं,
तर कृतीत असतं.
त्याच्या मायेच्या सावलीत,
त्याच्या त्यागाच्या वाटेवर,
त्याच्या निःस्वार्थ हसण्यात
तो खऱ्या अर्थाने दिसतो.
शब्द कधी
मुखवटे घालू शकतात,
खोट्या रंगांनी
सत्य झाकू शकतात.
पण डोळ्यांतील प्रामाणिकपणा
लपून राहत नाही,
आणि माणुसकी
कधीच हरवत नाही.
म्हणून आज
माझ्या अस्तित्वाची ओळख
मी शब्दांत शोधत नाही.
कारण माझ्यात
एक शांत स्पंदन आहे,
जे दिसत नाही,
पण जगण्याला अर्थ देतं.
ते कौतुकासाठी
धडधडत नाही,
कीर्तीची अपेक्षा करत नाही,
फक्त माणूस राहायला शिकवतं.
आणि कदाचित
माझं खरं अस्तित्वही
त्याच स्पंदनासारखं आहे—
अदृश्य...
पण प्रत्येक चांगल्या कृतीत
उमटणारं.
अबोल...
पण विश्वासासारखं
जपलं जाणारं.
आणि मी नसतानाही,
एखाद्याच्या स्मितात,
एखाद्याच्या धैर्यात,
एखाद्याच्या जगण्याच्या उमेदीत,
नकळत
जिवंत राहणारं.
तेच—
माझं खरं अस्तित्व.
न उच्चारलेलं,
न विसरलेलं,
फक्त
मनामनांत
हलकेच धडधडत राहिलेलं.
©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई
दिनांक: १८/०६/२०२६ वेळ: ०९:०९
Post a Comment