कविता – पण… इतक्यात नाही

कविता – पण… इतक्यात नाही

अजून
माझ्या डोळ्यांत
थोडंसं ऊन शिल्लक आहे,

आणि
मनाच्या काठावर
एक चिमुकली पहाट
हळूच उभी आहे…

हो,
रात्र खूप झाली आहे,
थकवा
श्वासांत विरघळलाय,

शब्दही आता
श्वास घेत घेत चालतात,

तरीही—

हार मानावी इतका
मी रिकामा झालेलो नाही.

एका हाकेवर
आजही
आईचा स्वर आठवतो,

आणि
वडिलांच्या हाताचा
तो स्पर्श
धीर बनून
पाठीशी उभा राहतो.

एखादं मूल
मनापासून हसलं
की
जग अजून सुंदर आहे
असं वाटतं…

भाकरीच्या वासात
घर सापडतं,

आणि
ओल्या मातीत
प्रार्थनेचा गंध येतो.

कधी कधी
स्वतःचाच हात सुटतो,

आणि
शांत अंधारात
स्वतःलाच
शोधत बसावं लागतं,

पण…

इतक्यात नाही.

कारण
माझ्या आत
अजूनही
एक नदी वाहते आहे—

जखमांवरून,
दगडांवरून,
वेदनांच्या
वाळवंटातूनही…

जगण्याकडे.

स्वप्नांनी
माझा हात
अद्याप
सोडलेला नाही,

आणि
आकाशाने
माझ्यासाठी
एक तारा
राखून ठेवला आहे.

म्हणून—

मी पुन्हा उठेन,
पुन्हा चालेन,
पुन्हा हसेन—

थोडंसं सावकाश,
थोडंसं आतून,
पण मनापासून.

कारण
अखेरच्या क्षणापर्यंत
आशा मरत नसते…

आणि मीही—

पण…
इतक्यात नाही.