कविता – पहिली घंटा

कविता – पहिली घंटा

पहाटेच्या दवबिंदूसारखं

माझं मन थरथरत होतं,

नव्या गणवेशाचा सुगंध

नव्या दिवसाची चाहूल देत होता.

पाठीवर दप्तर होतं,

डोळ्यांत कुतूहलाचे चमचमते काजवे,

आणि मनात

हजार प्रश्नांचे रंगीत पतंग

नभाच्या उंच वाटा शोधत होते.

आईचा हात धरून

मी चाललो होतो एका अनोख्या वाटेवर,

रस्त्याच्या दोन्ही बाजूंनी

जणू झाडंही हसत होती,

सकाळ आपल्या उजळ बोटांनी

दिवसाच्या कोऱ्या पानावर

सोनरी अक्षरं रेखत होती,

आणि नव्या दिवसाची चाहूल

माझ्या मनात रंगीत रांगोळी काढत होती.

शाळेचं ते मोठं फाटक

मला एखाद्या नव्या विश्वाचं दार वाटलं,

जिथे अक्षरांना स्वर होते,

शब्दांना वाटा होत्या,

आणि पुस्तकांच्या पानांत

असंख्य शक्यतांचे रंग दडले होते.

वर्गात पाऊल टाकताच

क्षणभर भीतीने हात धरला,

आईचा हात सुटताना

डोळ्यांत पाणी दाटून आलं,

ती हसत होती,

पण तिच्या डोळ्यांच्या कडांवर

काळजीचा एक ओलसर थेंब

मलाच निरोप देत उभा होता.

मी मागे वळून पाहिलं,

तिने हलवलेला हात

मनाला धीर देणारा किनारा ठरला.

पण शिक्षकांच्या हसऱ्या नजरेने

सारे दडपण अलगद विरघळलं,

त्यांच्या मायेच्या शब्दांनी

मनाला विश्वासाचा हात दिला,

आणि अनोळखी वाटणारा वर्ग

क्षणात आपलासा झाला.

भोवताली बसलेले चेहरे

अनोळखी होते,

पण काही क्षणांतच

ते सहप्रवासाचे साथीदार झाले.

एका छोट्याशा हास्याने

पहिली मैत्री जन्माला आली,

आणि मनाभोवतीचं संकोचाचं कुंपण

हळूहळू दूर सरलं.

पहिलं अक्षर फळ्यावर झळकलं

आणि माझ्या डोळ्यांत चमक भरली,

जणू बंद खिडकीतून

पहिल्यांदाच वाऱ्याची झुळूक आली.

खडूच्या शुभ्र रेषांमधून

नवं जग आकार घेत होतं,

आणि प्रत्येक शब्दासोबत

समजुतीचा एक नवा दरवाजा उघडत होता.

घंटेचा नाद झाला

आणि दिवस सरत गेला,

पण त्या दिवसाची आठवण

मनात कायमची घर करून राहिली.

त्या छोट्याशा बाकावर बसून

मी केवळ धडा शिकलो नाही,

तर प्रश्न विचारायला शिकलो,

नवं जाणून घ्यायला शिकलो,

हातात हात घेऊन

सोबत चालायला शिकलो,

चुकांमधून पुन्हा उभं राहायला शिकलो,

आणि माणूस म्हणून

घडत जाण्याचा प्रवास शिकलो.

आज कितीही वर्षं लोटली

तरी ती सकाळ ताजी आहे,

आईच्या हाताचा तो उबदार स्पर्श,

शिक्षकांच्या हसऱ्या नजरा,

मित्रांच्या पहिल्या हाका

आजही मनात झंकारतात.

कारण शाळेचा पहिला दिवस

हा फक्त एक दिवस नव्हता,

तो माझ्या आयुष्याच्या पुस्तकातील

पहिलं जिवंत पान होतं,

धैर्याचा पहिला धडा,

मैत्रीची पहिली ओळ,

ज्ञानाची पहिली पायरी,

आणि आयुष्यभर जपलेलं

एक असं पान होतं,

ज्याच्या कोऱ्या कडांवर

माझ्या उद्याची स्वप्नं हळूहळू उमलत होती,

आणि जिथे पहिल्यांदाच

माझ्या छोट्याशा बोटांनी

भविष्याच्या दिशेने

एक अक्षर लिहिलं होतं.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक: १७/०६/२०२६ वेळ: ०४:३२