कविता – अजून उजाडत नाही...

कविता – अजून उजाडत नाही...

रात्र सरल्याच्या
कुजबुजत्या बातम्या
पहाटपाखरांनी आणल्या,
तरीही
माझ्या खिडकीतला अंधार
हलत नाही...

पूर्वेकडच्या आभाळावर
उजेडाची एक बारीक रेघ
थरथरते आहे म्हणे,
पण माझ्या वाट्याला
अजूनही
काळोखाचेच दान येते.

काळाच्या ओलसर भिंतींवर
मी कितीतरी दिवस
आशेची नावे लिहिली,
पण प्रत्येक अक्षरावर
निराशेचं धुकं
साचत गेलं...

भिंतींच्या त्या ओलाव्यात
माझेच काही श्वास
अडकून पडले होते,
जणू
जगण्यानेच
स्वतःभोवती
एक निःशब्द कारागृह उभारलं होतं...

मी रोज
एक छोटासा दिवा लावतो.
विझून गेलेल्या दिवसांच्या राखेत
हात घालून
उष्णतेचा एखादा ठिपका
शोधत राहतो...

कधी कधी
वाटतं —
या शांत सावल्यांनाही
माझ्या आतल्या भग्नतेची
ओळख झाली असावी.
म्हणूनच त्या
माझ्या दाराशी
इतक्या निश्चल थांबलेल्या असतात...

रात्रीच्या स्थिर पाण्यात
वेळ अनेकदा
दगडासारखा बुडून जातो,
आणि मग
लाटांच्याही स्मृती
दीर्घकाळ
निःशब्द राहतात...

लोक म्हणतात,
“थांब...
सूर्य उगवेल...”
पण किती थांबायचं
हे मात्र
कोणीच सांगत नाही.

या प्रतीक्षेलाही
आता सुरकुत्या पडल्या आहेत.
डोळ्यांतली आशा
वारंवार पापणीआड जाऊन
परत रिकामी येते.

रस्त्यांवर उजेड आहे,
घरांमध्ये दिवे आहेत,
चेहऱ्यांवर हास्य आहे...
फक्त
मनाच्या या खोल विहिरीत
अजून उजाडत नाही.

मी आभाळाला
अनेकदा विचारलं —
“माझ्यासाठी
एखादी सकाळ
राखून ठेवली आहेस का?”
पण उत्तराऐवजी
फक्त शांततेचा पाऊस बरसला.

रात्रीच्या निःशब्द तळ्यात
मी अनेकदा
माझंच प्रतिबिंब पाहिलं आहे —
तुटलेलं,
थकलेलं,
आणि तरीही
जगण्याला धरून राहिलेलं...

कधी कधी
माझ्या सावलीलाही
माझी चाहूल लागत नाही,
कारण
मी आतून तुटतानाचा आवाज
आता मलाही ऐकू येत नाही...

तरीही
निराशेच्या दारावर
मी कुलूप लावत नाही.
कारण
एका क्षीण किरणावरही
जगण्याचा संपूर्ण विश्वास
टिकून असतो.

उद्या...
किंवा
काळाच्या एखाद्या अनाम वळणावर...

ही रात्र थकेल,
गोठलेला अंधार वितळेल,
आणि माझ्या आयुष्याच्या
ओस पडलेल्या अंगणात
पहिल्यांदा
सूर्य येऊन उभा राहील...

त्या क्षणी
माझ्या जखमी दिवसांनाही
उब मिळेल,
आणि आतापर्यंत
मौनात रडणाऱ्या स्वप्नांना
नव्या प्रकाशाचा स्वर मिळेल...

माझ्या आत खोल पुरलेले
अश्रूही
पहिल्यांदा
प्रकाशात विरघळतील...

आणि इतकी वर्षे
अंधुक शांततेखाली
दडपून ठेवलेलं मन
पहिल्यांदा
मोकळा श्वास घेईल...

पण आज मात्र —
मनाच्या अतिगर्भ तळाशी
एक न उच्चारलेलं वाक्य
निखाऱ्यासारखं
धगधगत राहतं...

“अजून उजाडत नाही...”