कविता – निर्विकार

कविता – निर्विकार 

त्या दिवशी

माझ्या डोळ्यांनी

शब्दांपेक्षा जास्त बोललं होतं...

ढसाढसा रडत होतो मी,

जणू आतलं आभाळच

कोसळलं होतं...

आणि तू —

बंद खिडकीतल्या

न हलणाऱ्या पडद्यासारखी

स्तब्ध होतीस.

माझ्या प्रत्येक हुंदक्याला

वेदनेचा आवाज होता,

पण तुझ्या डोळ्यांत

एकही तरंग उठला नाही.

मी तुटत होतो आतून,

जसं ओल धरलेलं घर

एका रात्री

नकळत ढासळत जातं...

आणि तू

त्या भग्न शांततेसमोर

निःशब्द उभी होतीस.

माझ्या अश्रूंनी

तुझ्या पायाशी

एक छोटासा समुद्र साचला होता,

पण तुझ्या मनातला किनारा

तसाच कोरडा राहिला.

मी हात जोडले,

हाक मारली,

आपल्या हसण्याचे

विखुरलेले तुकडे

पुन्हा अलगद उचलत राहिलो...

क्षणभर

तुझी नजर हलल्यासारखी वाटली,

पण कदाचित

तोही माझाच भास होता.

त्या क्षणी

मला रडण्याचं दुःख नव्हतं...

दुःख इतकंच होतं,

की माझे हुंदके

परत माझ्याकडेच येत होते.

कारण

राग असता तर

शब्द तरी भेटले असते,

तिरस्कार असता तर

नजर तरी वळली असती...

पण तुझी शांतता

भावनांपेक्षाही अधिक दूर होती.

मी कोसळत राहिलो,

आणि वेळ

माझ्या अश्रूंवरून

निःशब्द वाहत राहिली...

त्या दिवसानंतर

रडणंसुद्धा

हळूहळू शांत होत गेलं.

आजही

कधी एकांत अचानक रडू लागतो,

तेव्हा जाणवतं —

माणूस दुःखाने कमी तुटतो,

एखाद्याच्या निर्विकारपणाने

जास्त...

कारण

अश्रूंनाही

फक्त वेदना पुरेशी नसते,

अश्रूंनाही

एक साक्षीदार

हवा असतो.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक: ०१/०६/२०२६ वेळ: ००:५४