कविता – सूर्यवंशी

कविता – सूर्यवंशी

रात्र कितीही दाटली

तरी

क्षितिजाच्या पाठीवर

एक सूर्य जन्म घेत असतो...

काळाच्या अथांग गुहेत

जेव्हा आशेचा शेवटचा श्वास

थरथरत असतो,

तेव्हाही

प्रकाशाचा एक कण

मातीतून उभा राहत असतो.

अंधाराच्या राखेतून

उगवणारा तो प्रकाश

फक्त दिवस घडवत नाही,

तो

माणसांच्या मनात

जगण्याची हिंमत पेरत असतो.

जुन्या जखमांच्या राखेखाली

अजूनही

धगधगत असते

उद्याची सोनेरी पहाट...

मातीच्या कपाळावर

उजेडाचा टिळा उमटवणारे

हात

कधी इतिहासात लिहिले जात नाहीत,

पण

त्यांच्यामुळेच

युगांना दिशा मिळत असते.

सूर्यवंशी असणं म्हणजे

केवळ रक्तातील इतिहास नव्हे,

तर

अन्यायासमोर

न झुकणाऱ्या मानेचा

तेजस्वी अभिमान असतो.

ज्यांच्या डोळ्यांत

स्वप्नांपेक्षा

कर्तव्य जास्त पेटत असतं,

ज्यांच्या हातांवर

परिश्रमाचे घट्ट व्रण असतात,

ज्यांच्या पावलांमागे

मातीही

विश्वासाने फुलत असते,

तेच

खरे सूर्यवंशी असतात.

त्यांच्या रक्तात

पराभवाची भीती नसते,

तर

राखेतून पुन्हा उभं राहण्याची

अनामिक जिद्द असते.

ते

वादळांशी भांडतात,

पण

मनातला दिवा

कधी विझू देत नाहीत.

त्यांच्या शब्दांत

ऊब असते,

आणि

नजरेत

विश्वासाचा उजेड...

त्यांच्या शांततेतही

एक ज्वालामुखी धगधगत असतो,

जो

भीतीच्या पर्वतांनाही

राख करून टाकतो.

ते चालतात

तर

पायवाटा जन्म घेतात,

ते उभे राहतात

तर

भयही मागं सरकतं.

त्यांच्या स्पर्शाने

थकलेल्या आयुष्यालाही

पुन्हा

उभं राहण्याची ताकद मिळते.

सूर्यवंशी म्हणजे

स्वतः जळूनही

दुसऱ्यांच्या आयुष्यात

प्रकाश ठेवणारा जीव...

आईच्या कपाळावरचा

घाम पुसताना,

वडिलांच्या थकलेल्या खांद्यांना

आधार देताना,

मातीतल्या प्रत्येक कणाला

स्वतःचं मानताना

जो हसत राहतो,

तोच

खरा सूर्याचा वारसदार असतो.

त्याच्या नसांमधून

फक्त रक्त वाहत नसते,

तर

पिढ्यानपिढ्यांची

जिद्द वाहत असते.

त्याच्या पावलांखाली

फक्त जमीन नसते,

तर

असंख्य स्वप्नांची

धगधगती राख असते.

त्याला

सिंहासन नको असते,

त्याला हवी असते

माणुसकीची उब...

कारण

सूर्य रोज उगवतो

राजा होण्यासाठी नाही,

तर

साऱ्या जगाला

प्रकाश देण्यासाठी.

आणि

जगात

जोपर्यंत

एक तरी माणूस

अंधाराविरुद्ध उभा राहील,

तोपर्यंत

सूर्यवंश कधी संपणार नाही...

कारण

सूर्य मावळतो

असं फक्त दिसतं,

प्रत्यक्षात

तो

पुन्हा उगवण्यासाठीच

क्षितिजामागे जात असतो...

आणि

त्या प्रत्येक उगवण्यात

एका नव्या माणसाच्या

डोळ्यांत

पुन्हा जन्म घेत असतो

प्रकाशाचा

अमर वारसा...

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक: ३१/०५/२०२६ वेळ: १४:०४