कविता – चौथा बिंदू

कविता – चौथा बिंदू

एक मी,

एक तू,

आणि एक

आपल्यामधलं मौन...

असे तीन बिंदू होते...

काळाच्या कागदावर

एक त्रिकोण उभा होता.

स्थिर,

संतुलित,

तरीही

अपूर्ण...

तीन कोपऱ्यांत

तीन वेगळे अर्थ होते.

एका कोपऱ्यात

अस्तित्वाची पहिली नोंद,

दुसऱ्यात

अनुभवांचा निःशब्द प्रवास,

आणि तिसऱ्यात

अजून न उलगडलेली प्रतीक्षेची शांत रेषा...

तरीही

एक रिकामी जागा

सतत आतून हलत राहिली.

जणू

अपूर्णतेच्या केंद्रात

काहीतरी पूर्ण होण्याआधीच

श्वास रोखून बसलं होतं...

त्या स्पंदनाचा अर्थ शोधत

आपण चालत राहिलो.

कधी

विश्वास न बोलता सांभाळत,

कधी

संयम स्वतःमध्ये वाहत,

कधी

वेदना शब्दांशिवाय वाटून घेत,

आणि कधी

आनंदाची ज्योत हात न हलवता जपून...

चौथा बिंदू

कधीच अचानक मिळत नाही.

तो घडत असतो

जपलेल्या शांततेतून,

न बोललेल्या नजरेतून,

आणि

वादळाच्या मध्यातही

एकमेकांकडे न वळता

सतत सोबत चालण्याच्या निर्धारातून...

हळूहळू

त्या रिकाम्या जागेत

एक प्रकाश स्थिरावला.

तो चौथा बिंदू होता—

नाव नसलेला,

पण सर्व अर्थांना

न बोलता जोडून ठेवणारा...

त्याने

मौनाला दिशा दिली,

प्रतीक्षेला अर्थ दिला,

आणि

विखुरलेल्या क्षणांना

एक अदृश्य पण जिवंत धागा दिला...

मग

त्रिकोणाची भूमिती

हळूच स्वतःला विसरली.

आणि

चार बिंदूंमध्ये

एक नवं संतुलन

उभं राहिलं.

चार कोपरे नव्हते,

चार सीमा नव्हत्या,

होता फक्त

एक शांत,

सतत बदलणारा अवकाश...

जिथे

कोणी कोणाला

जोडत नव्हते,

पण

सगळे

एकमेकांमध्ये

अदृश्यपणे वाहत होते...

कारण

पूर्णत्व

कधी मिळत नाही,

ते स्वतःमध्ये घडत असतं...

कधी शांततेत,

कधी अंतरात,

कधी नजरेआड जोडलेल्या क्षणांत,

आणि

जिथे शब्द संपतात

तिथे सुरू होणाऱ्या

नात्यांच्या न दिसणाऱ्या स्पंदनांत...

आणि मग

एक दिवस

लक्षात येतं—

बदललेली नसते फक्त आकृती,

तर

जोडण्याची पद्धतच

पूर्णपणे बदललेली असते...

आयुष्याची सर्वात खोल भूमिती

रेषांमध्ये नसते,

ती असते

त्या अदृश्य बिंदूत,

जो

सगळ्यांना जोडतो,

पण

स्वतः मात्र

कधीच स्वतःमध्ये अडकत नाही...

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक: ३०/०५/२०२६ वेळ: १४:२२