कविता – हरवलेला दुवा
काही नाती
शब्दांच्या पलीकडे जन्म घेतात
आणि काही
शब्दांच्या गर्दीत विरून जातात
मी शोधतो आहे
एक हरवलेला दुवा
तुझ्या आणि माझ्या
मौनाच्या मधोमध
जिथे नजर थांबायची
पण डोळ्यांत साचलेला अर्थही
हळूहळू विरघळत जायचा
हातात हात होते
पण उबच
स्वतःला नाकारत होती
हृदयाजवळ होतीस तू
पण पावलांमध्ये
दुराव्याची नोंद उमटली होती
एका अनाम वळणावर
मी स्वतःचं प्रतिबिंब
मागे ठेवून आलो
अर्धवट क्षणांच्या सावल्यांत
आपण कधीच
पूर्णपणे भेटलो नाही
त्या अपूर्ण धाग्यावर
मी अजूनही
अलगद अडकलेलो आहे
कधी शब्द थांबले
कधी शांतता
अधिक गडद होत गेली
मौनाच्या तळाशी
एक न उच्चारलेला प्रश्न
आजही आतून थरथरतो आहे
आणि त्या प्रश्नाच्या पलीकडे
तुझं शांत अस्तित्व
अचल सावलीसारखं उभं आहे
माझ्या अंतर्मनात
आजही एक हरवलेला दुवा
शांतपणे शोध घेत आहे
©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई
दिनांक: २८/०५/२०२६ वेळ: १३:५०
Post a Comment