कविता – याला जीवन ऐसे नाव

कविता – याला जीवन ऐसे नाव

हातात दिवा असतानाही

मन काजव्यांच्या मागे धावतं,
आणि फुललेल्या बागेत उभं राहूनही
दूरच्या क्षितिजाची आस धरतं.

ज्यांच्याकडे नाती असतात
त्यांना मोकळेपणाची ओढ असते,
आणि रिकाम्या मनांना
प्रेमाच्या एका हाकेची प्रतीक्षा.

बालपण
मोठं होण्याची घाई करतं,
तर वार्धक्य
कालच्या एखाद्या क्षणाला
पुन्हा भेटू पाहतं.

अनोळखी चेहरा
ओळख मिळवण्यासाठी झुरतो,
आणि टाळ्यांच्या गर्दीतला माणूस
शांत एकांत शोधत असतो.

रोज चालणाऱ्या पावलांना
विसाव्याचं स्वप्न पडतं,
तर थांबलेल्या पायांना
एक पाऊल उचलण्याची आस असते.

फुलाला
स्वतःच्या सुगंधाचं भान नसतं,
नदीला
तिच्या प्रवाहाचं वैभव कळत नाही;
तसंच माणूसही
हातातल्या सुखाचा खजिना
ओळखायलाच विसरतो.

खरी श्रीमंती
संपत्तीत नसते,
ती असते—

आईच्या हाकेत,
मित्राच्या खांद्यावरील विश्वासात,
सोबत चालणाऱ्या हातात,
आणि दवबिंदूच्या निर्मळ तेजात.

एक हसू असतं
दुःखावर उमटलेलं इंद्रधनुष्य,
एक श्वास असतो
नव्या आशांचं उघडलेलं दार,
आणि एक क्षण असतो
काळाने दिलेली
अनमोल देणगी.

म्हणून जे आहे
त्यात आनंद शोधणं,
जे मिळालं
त्याबद्दल कृतज्ञ राहणं,
आणि जे निसटलं
त्याला हसत निरोप देणं—

हातातल्या प्रकाशाची जाणीव ठेवणं,
याला जीवन ऐसे नाव.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक: २७/०५/२०२६ वेळ: २२:५०