कविता – बाप होण्याआधी...

कविता – बाप होण्याआधी...

बाप होण्याआधी
पुरुष स्वतःसाठी जगत असतो,
स्वप्नांच्या मोकळ्या वाटांवर
वाऱ्याच्या पावलांनी भटकत असतो.

पण एक दिवस
इवलीशी चाहूल लागते,
आणि मनात
जबाबदारीचे पहिले बीज रुजते.

अजून मूल जन्मलेलं नसतं,
तरी भविष्याचा पाया रचला जातो;
स्वतःच्या इच्छांचे दिवे मंदावतात,
आणि उद्याच्या आनंदासाठी
उजेड साठवला जातो.

बाप होण्याआधी
हृदय किती विशाल असू शकतं,
याची त्याला कल्पनाही नसते;
एका अदृश्य नात्याचा स्पर्श
त्याच्या जगण्याला नवा अर्थ देतो.

रात्रीच्या शांततेत
तो उद्याची गणितं मांडतो,
आणि प्रत्येक उत्तरामागे
एका हसऱ्या चेहऱ्याची पहाट उभी राहते.

त्याच्या डोळ्यांत
असंख्य स्वप्नं असतात,
पण त्यांच्या मध्यभागी
स्वतःचं नव्हे,
तर एका नव्या जीवाचं विश्व धडधडत असतं.

तो वेळेची किंमत शिकतो,
कष्टांच्या प्रत्येक थेंबात
मायेचा सुगंध मिसळतो,
आणि घामाच्या प्रत्येक कणातून
आशेची मुळं अधिक खोल जातात.

अजून हातात हात नसतो,
तरी तो सावली बनतो;
अजून हाक ऐकू आलेली नसते,
तरी तो उत्तरासारखा सज्ज उभा असतो.

आणि जेव्हा पहिल्यांदा
ती इवलीशी बोटं त्याचा हात धरतात,
तेव्हा काळ क्षणभर थबकतो.

त्या क्षणी त्याला जाणवतं—

प्रेम म्हणजे फक्त भावना नसते,
ते कोणासाठी जगण्याची
निःशब्द प्रतिज्ञा असते.

प्रेमाला आवाज नसतो,
तरी ते सतत ऐकू येत राहतं;
प्रेमाला रूप नसतं,
तरी ते प्रत्येक श्वासात फुलतं.

बाप होण्याआधी
तो एक साधा माणूस असतो;
बाप झाल्यावर मात्र
स्वतःच्या मर्यादांपलीकडे वाढतो,
कारण तो कोणाच्यातरी आकाशाचा
पाया बनतो,
आणि कोणाच्यातरी उड्डाणाचा
न दिसणारा वारा ठरतो.

त्या दिवसापासून
त्याचं आयुष्य फक्त त्याचं राहत नाही;
एका छोट्याशा हसण्यासाठी
तो स्वतःच्या वेदना विसरतो,
एका छोट्याशा स्वप्नासाठी
रात्रींचं चांदणं करतो.

त्याग त्याला ओझं वाटत नाही,
कारण प्रेमाचा हिशेब नसतो,
मायेची मोजमापं नसतात,
आणि पितृत्वाला सीमा नसते.

म्हणूनच
बाप होणं म्हणजे
फक्त एका लेकराचा जन्म नव्हे,
तर एका पुरुषाच्या अंतःकरणात
विश्वाएवढ्या प्रेमाचा उगम होणं असतं.

आणि त्या विश्वाच्या मध्यभागी
एक दीप शांतपणे तेवत राहतो—

वादळांतही न विझणारा,
अंधारातही न हरवणारा,
काळाच्या प्रवाहातही न थकणारा.

तो स्वतः जळत राहतो,
म्हणून दुसऱ्याच्या वाटेला प्रकाश मिळतो;
स्वतः वितळत राहतो,
म्हणून दुसऱ्याचं स्वप्न आकार घेतं.

आणि कधीतरी
त्या स्वप्नांना पंख फुटतात,
ते दूर क्षितिजापलीकडे झेपावतात;

तेव्हा मागे उभा असलेला बाप
काही मागत नाही,
काही बोलत नाही—

फक्त डोळ्यांत समाधान घेऊन
अलगद हसत राहतो.

कारण त्याच्या प्रेमाला
परतफेड नको असते;
त्याला फक्त एवढंच हवं असतं—

ज्याच्यासाठी तो आयुष्यभर झिजला,
त्याने आकाशाला स्पर्श करावा.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई
दिनांक: २७/०५/२०२६ वेळ:०३:५१