कविता – अबोल हाक
तू माझं काही ऐकत नाहीस,
हे वाक्य
दरवेळी माझ्याच आत
प्रतिध्वनीसारखं परत येतं...
मी बोलतो,
पण शब्द आधीच
थकून पडतात
माझ्याच ओठांवर...
तुझ्यापर्यंत पोहोचण्याआधीच
भावनांचे पंख
मंदावून जातात,
जणू पावसाआधी
आभाळ रिकामं होतं...
तू समोर असूनही
अंतर वाढत जातं,
आणि मी
हळूहळू
स्वतःलाच विसरतो...
कधी मी हसतोही,
पण ते हसू
मनापर्यंत पोहोचत नाही,
फक्त चेहऱ्यावर
अडकून राहतं...
कधी घड्याळाचे काटेही
माझ्याशी थांबून बोलतात,
पण तुझा प्रतिसाद
मात्र नेहमीच
निःशब्द राहतो...
कधी आरशात पाहिलं की
माझी सावलीही
माझ्यापासून दूर सरकते,
जणू मीच
स्वतःला परका झालो आहे...
कधी घरात
असतानाही,
मन मात्र
रिकाम्या खुर्चीसारखं
शांत बसलेलं असतं...
कधी वहीच्या पानांवरही
माझेच विचार
मला परके वाटतात,
जणू अक्षरांनाही
माझा विसर पडला आहे...
काही वेदना
शांत राहतात,
त्या फक्त
डोळ्यांच्या कडेला
ओलावा ठेवून जातात...
आता मी
शब्दांशीच बोलतो,
रात्र झाली की
उशालाच सांगतो
मनाचं ओझं...
पण तरीही
मनाच्या आत खोलवर
तुझ्यावरचा विश्वास
श्वासासारखा जिवंत आहे...
कधी वाटतं,
तू ऐकलं असतंस तर
मी इतका
आतून तुटलेला नसतो...
पण काही नाती
उत्तरांवर नाहीत,
तर वाट पाहण्यात
जगतात...
आजही
मनाच्या दाराशी
एक हळवी हाक उभी आहे—
जर तू थांबून मनापासून ऐकलंस,
तर मी पूर्ण होईन...
©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई
दिनांक: २८/०५/२०२६ वेळ:०७:०२
Post a Comment