कविता - तुझ्यापाशीच माझं आभाळ
माझ्या आभाळाची
एवढीच व्याप्ती—
तुझ्यापासून सुरुवात,
तुझ्याकडेच समाप्ती.
तू हसलीस
की दिवसाच्या कपाळावर
उजेडाची रेष उमटते;
तू अबोल झालीस
की मनावर सांज उतरते.
तुझ्या डोळ्यांत
माझ्या उद्याची
पहिली चाहूल जाणवते;
तुझ्या शब्दांत
हरवलेल्या मनाला
आपलं घर सापडतं.
तुझ्या सहवासाने
कोऱ्या आयुष्याच्या पानांवर
अर्थ उमटला;
न बोललेल्या भावनांना
स्वर मिळाला.
तू दूर असलीस
तरी स्मरणांच्या पाऊलवाटेवर
तुझं हसू पुन्हा भेटतं
आणि दिवस फुलून जातो.
वाटा कितीही लांब असोत,
माझी पावलं
तुझ्यापाशीच थांबतात.
प्रेम म्हणजे
केवळ दोन जीवांची साथ नव्हे;
तुझ्या शांततेतही
माझं विश्व मला सापडतं.
ऋतू बदलतील,
पावले थांबतील;
पण तुझ्याकडे वळलेलं
माझं मन कधीच बदलणार नाही.
माझ्या आभाळाची
एवढीच व्याप्ती—
तू आहेस
म्हणून मी आहे.
©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई
दिनांक: १९/०९/२०२६ वेळ:१६:२९
Post a Comment