कविता - खो

कविता - खो 

एक प्रवास... हरवलेपणातून स्वतःकडे...

गर्दीत चालताना

एक दिवस जाणवलं—

सगळे ओळखीचे होते,

पण मीच मला

अनोळखी झालो होतो.

चेहऱ्यावर हसू,

डोळ्यांत स्वप्नं;

तरी मनाच्या तळाशी

स्वतःचीच चाहूल

मंदावत होती.

मग निघालो—

दिशा न ठरवता,

वाटांना नाव न देता,

स्वतःपासून दूर...

एकटेपणाने

मनातली कडी

हळूच सरकवली.

एका वळणावर

सावली माझ्यासोबत थांबली;

तिच्या सोबतीत

मी स्वतःच्या डोळ्यांत

पहिल्यांदा पाहिलं.

त्या क्षणी उमगलं—

वाट चुकलो नव्हतो;

स्वतःपासूनच

दूर निघून गेलो होतो.

एक पाऊल

हळूच आत वळलं;

परतीची वाट

माझ्यातच उघडली.

आता गर्दीतही

एकटेपणा बोचत नाही;

मन माझ्याजवळ

हळूच बसतं.

आणि शांततेत

एक ओळख उमलते—

“तू इथेच होतास;

फक्त स्वतःपर्यंत

पोहोचायला उशीर झाला.”

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई 

दिनांक: ३०/०८/२०२६ वेळ :०३:४२