कविता - माझं घरटं

कविता - माझं घरटं

घर म्हणजे केवळ

चार भिंती नव्हेत,

ते असतं मायेचं आभाळ,

तिथेच मिळतो

थकलेल्या मनाला

आपलेपणाचा विसावा.

उंबरठ्यावर पाऊल पडताच

घर आपल्याला ओळखतं,

दार उघडण्याआधीच

मायेने अलगद कवटाळतं.

आईच्या पदरात

आयुष्यभराची ऊब असते,

बाबांच्या सावलीत

उद्याची वाट दिसते.

भावंडांच्या हसण्यात

बालपण फुलतं,

रुसव्यांच्या सरी थांबताच

ओठांवर हसू खुलतं.

याच घरट्यात

पहिलं अक्षर उमलतं,

पहिलं स्वप्न जन्म घेतं,

पडताना हात धरून

पुन्हा उभं राहणं शिकवतं.

काळ सरतो,

स्वप्नांना दिशा मिळते,

पावलांना नवी वाट मिळते;

तरी मनाच्या एका कोपऱ्यात

घरटं अलगद स्पंदत राहतं.

परतताना दार तेच असतं,

उंबरठा तोच असतो;

फक्त आपण मोठे झालेलो असतो,

आणि घर मात्र

आपल्या बालपणाची ऊब

तळहातात जपून ठेवतं.

माझं घरटं—

भिंतींवर बालपणीच्या खुणा,

खिडकीतून येणाऱ्या वाऱ्यालाही

माझ्या नावाची ओळख असते;

मी कितीही दूर गेलो,

तरी मनाची पाऊलवाट

माझ्या माणसांच्या उंबरठ्यावर

पुन्हा पुन्हा येऊन थांबते.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई 

दिनांक: १९/०८/२०२६ वेळ: ०२:५२