कविता - हे असंच होणार

कविता – हे असंच होणार

 

हे असंच होणार, 

असं तो स्वतःच्या मनाला

पुन्हा पुन्हा बजावत राहणार...

 

ती त्याला 

आपल्या जगाच्या कडेला

उभं करणार,

त्याच्या प्रेमाला

हसण्यावारी नेणार.

 

जितका शक्य असेल 

तितका अपमान करणार, 

आणि तो मात्र

तिच्या एका शब्दासाठी

स्वतःलाच हरवत जाणार.

तिच्या मौनातही

शब्द शोधणार,

तिच्या उपेक्षेतही

आपलेपण शोधणार.

 

तिच्या प्रत्येक जखमेवर 

तो मायेची फुंकर घालणार, 

आणि स्वतःच्या जखमा 

हसत हसत झाकणार.

 

तो हतबल, असहाय,

प्रेमासाठी आसुसलेला,

तिच्या पावलांपाशी

स्वाभिमान ठेवून

सगळं निमूटपणे 

सहन करणार...

 

कारण त्याला वाटणार,

प्रेम म्हणजे

स्वतःला विसरून

तिच्या सावलीतही

आपलं आकाश शोधणं.

 

पण एक दिवस 

आरशासमोर उभा राहून 

तो स्वतःलाच विचारेल—

 

“जिला माझ्या अश्रूंची

जाणीवही नाही,

तिच्यासाठी

मी माझं हसू

का गहाण ठेवतो आहे?”

 

त्या क्षणी 

त्याच्या डोळ्यांत 

पहिल्यांदा प्रेम नव्हे, 

स्वाभिमान जागा होईल.

 

आणि मग 

तो शांतपणे निघून जाईल, 

तिच्यापासून नाही, 

तर स्वतःच्या 

अपमानाच्या सावलीपासून.

 

कारण प्रेम

माणसाला झुकवतं,

पण स्वतःपासून

दूर नेत नाही;

प्रेम

हातात हात देतं,

पण स्वाभिमानाचा

हात सोडत नाही.

 

म्हणून –

हे असंच होणार नाही.

तो आता

तिच्यावर प्रेम करेल,

पण त्याआधी

स्वतःवरही करेल.

कारण खरं प्रेम

माणसाला पूर्ण करतं;

स्वतःचं आकाश

गमावून

कुणाची सावली

होऊ देत नाही.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई 

दिनांक: ११/०८/२०२६ वेळ: ०९:१८