कविता – विश्वासाचा उजेड

कविता - विश्वासाचा उजेड

काही चेहरे

पहिल्या भेटीतच 

मनात अंधार पेरून जातात...

आणि काही माणसं आयुष्यभर

ज्योतीसारखी शांत तेवत राहतात,

तरीही त्यांच्या प्रेमावर

संशयाची सावली दाटते.

द्वेषाला पुरावा लागत नाही...

तो एका कटाक्षातून,

एका शब्दातून,

किंवा एका गैरसमजातूनही

जन्म घेतो.

पण प्रेम...

प्रेमाला रोज

स्वतःचा प्रकाश

जपावा लागतो.

एका हसण्यात,

एका अश्रूत,

एका स्पर्शात,

एका न बोललेल्या काळजीत...

ज्याच्यावर

खरंच प्रेम असतं,

त्यालाच गमावण्याची भीती

सर्वांत जास्त असते.

म्हणून

प्रेम मोठ्याने बोलत नाही...

ते थकलेल्या मनाजवळ थांबतं,

अंधाऱ्या वाटेवर ज्योत होऊन

रात्रभर तेवत राहतं.

द्वेष क्षणात नाती तोडतो...

पण विश्वास

एक छोटासा दिवा बनून

अंधाराशी रात्रभर

झुंज देत राहतो.

शेवटी माणूस

प्रेमाचे शब्द

आठवत नाही...

त्याला एवढंच आठवतं—

अंधार दाटला तेव्हा

हात सोडून कोण निघून गेलं...

आणि पहाट होईपर्यंत

हातात हात धरून

कोण दिव्यासारखं

तेवत राहिलं.

कारण

द्वेष काळाबरोबर

फिका पडत जातो...

पण

विश्वासाने जपलेलं प्रेम

हळूहळू मन उजळत जातं 

आणि

एकदा तो उजेड पसरला की,

अंधाराला आयुष्यभर 

घर सापडत नाही.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक: ३०/०७/२०२६ वेळ: १३:५०