कविता – अंतिम निद्रा

कविता – अंतिम निद्रा

 

कधीतरी 

अशी एक सांज उतरेल; 

पापण्या अलगद मिटतील, 

आणि क्षितिजाचा शेवटचा रंग 

शांततेत विरघळून जाईल.

 

त्या निद्रेला 

पहाटेची चाहूल नसेल; 

असेल फक्त 

निःशब्दतेचा मंद श्वास.

 

तेव्हा 

मला जागवणारी हाक नसेल; 

पण माझे नाव 

आठवणींच्या ओंजळीत 

हळुवार तरंगत राहील.

 

ज्यांच्या ओठांवर 

मी हसू ठेवले, 

ज्यांच्या वेदनांवर 

मायेची फुंकर घातली, 

त्यांच्या डोळ्यांत 

कृतज्ञतेचे दव 

अलगद चमकत राहील.

 

शब्द विरतील, 

स्वर थांबतील; 

पण जिव्हाळ्याचा ठाव 

मनांच्या गाभाऱ्यात 

निःशब्द धडकत राहील.

 

माझ्या अस्तित्वाच्या खुणा 

काळाच्या वाटेवरून 

हळूहळू विरून जातील; 

पण मायेची अक्षरे 

मनामनांच्या पाटीवर 

अखंड कोरलेली राहतील.

 

अंतिम निद्रा 

प्रत्येकाच्या वाट्याला येते; 

पण काही प्रेमाच्या खुणा 

काळालाही पुसता येत नाहीत.

 

कारण 

माणूस विसावतो; 

पण त्याने जपलेली माणुसकी 

आठवणींच्या धाग्यांनी 

एका हृदयातून दुसऱ्या हृदयाला 

अखंड जोडत राहते.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई 

दिनांक: ०८/०७/२०२६ वेळ:०३:५१