कविता – केवळ म्हणून...

कविता – केवळ म्हणून...

केवळ म्हणून

तुझं येणं झालं आहे—

कारण नसताना

माझ्या जगण्याला

एक हळवा अर्थ लाभला आहे.

काळाच्या धूसर काठावर

न बोललेले कितीतरी दिवस

शांत पडून होते;

तू आलीस

आणि त्यांच्या मिटलेल्या ओठांवर

पुन्हा शब्द उमलू लागले.

मी तुला बोलावलं नव्हतं.

मनाच्या कुठल्याही दारावर

तुझं नाव कोरलं नव्हतं.

प्रतीक्षेची एखादी पणतीही

जाणीवपूर्वक पेटवली नव्हती.

तरीही तू आलीस—

दीर्घ काळ बंद असलेला

एखादा झरा

अचानक स्वतःच वाहू लागावा,

तसं काहीतरी

माझ्या आत घडलं.

भरकटलेल्या वाटेला

मुक्काम मिळाला नाही,

पण चालत राहण्यामागचं कारण

सापडलं.

तुझं येणं

कुठल्याही प्रश्नाचं उत्तर नाही,

कारण काही भेटी

उत्तरांपेक्षा मोठ्या असतात.

त्या

आपल्यातील न बोललेल्या पोकळ्यांत

अलगद अर्थ भरत राहतात,

आणि नकळत

तुटलेल्या शांततेचे तुकडे

पुन्हा एकत्र जोडत राहतात.

तुझ्यामुळे

दुःख नाहीसं झालं नाही,

पण त्याला

एकटेपणाची शिक्षा उरली नाही.

वेदनांच्या खांद्यावर

समजुतीचा हात विसावला,

आणि जखमांना

शांत होण्याची भाषा कळली.

आता

एकांतही पूर्वीसारखाच आहे,

फरक एवढाच—

त्याच्या नीरव अंगणात

तुझ्या स्मरणाचा एक मंद स्वर

रात्रभर जागत राहतो.

बंद शंखाच्या अंतरंगात

समुद्राने ठेवलेली

एखादी निळी आठवण

अजूनही श्वास घेत असावी,

तसा.

आणि मला वाटतं,

काही भेटी

नशिबाच्या ओळींमध्ये लिहिलेल्या नसतात;

त्या तर

काळाच्या गाभ्यात

जपून ठेवलेल्या कृपेच्या अक्षरांसारख्या असतात.

त्यांचं येणं

घडत नाही,

ते हळूहळू उलगडत जातं—

एखाद्या जुन्या वीणेच्या तारेत

वर्षानुवर्षे झोपलेला स्वर

अचानक जागा व्हावा,

आणि त्याच्या कंपनातून

मनाला स्वतःचाच

हरवलेला अर्थ सापडावा,

तसं.

केवळ म्हणून

तुझं येणं झालं आहे—

आणि माझ्या साध्यासुध्या अस्तित्वाला

एक अंतःस्वर लाभला आहे.

तो शब्दांच्या पलीकडे ऐकू येतो,

स्पर्शाशिवायही जवळ राहतो,

अंतराच्या पल्याडही

साथ सोडत नाही,

आणि प्रत्येक नव्या दिवसाला

जगण्याची नवी कारणं देतो.

कारण काही माणसं

आयुष्यात येत नाहीत;

ती आपल्या आत

विस्मृतीच्या धुळीखाली दडलेली

एक हरवलेली जागा

अलगद उजेडात आणण्यासाठी येतात.

आणि मग कळतं—

त्यांच्या येण्याचा हेतू

आपल्याजवळ राहणं नसतो,

तर आपल्याला

स्वतःजवळ परत आणणं असतं.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक: २५/०५/२०२६ वेळ: १०:१७