कविता – एक खिडकी...

कविता – एक खिडकी...

कधी कधी मनाच्या विस्मृतीत गेलेल्या वाड्यात

एक खिडकी स्वतःच उघडते—

आणि तिच्यातून येणारा वारा

काळाने सोडलेला शेवटचा स्पर्श असतो.

त्या स्पर्शात 

न घडलेल्या क्षणांचे थरथरणारे आवाज असतात,

आणि कधीच जन्माला न आलेल्या भेटींच्या

अस्तित्वहीन सावल्या.

वाटतं—

जर तू माझ्या आयुष्याच्या कोऱ्या कागदावर

एकदा तरी पूर्णपणे “उतरली” असतीस,

तर या ओळींनी दुःख नव्हे—

तर स्वतःलाच समजून घेण्याचं कारण लिहिलं असतं.

पण नियतीने प्रत्येक शक्यतेच्या उंबरठ्यावर

एक “अपूर्णता” ठेवून दिली आहे—

जिथे पोहोचणं शक्य असतं,

पण प्रत्येक वेळी वेळ हातातून निसटलेली असते.

तू नाहीस...

आणि तरीही तुझ्या नसण्याने

रिक्तता निर्माण होत नाही—

तर एक विचित्र वास्तव निर्माण होतं,

जिथे अनुपस्थिती स्वतःच अस्तित्वाचं रूप घेते.

आयुष्य पुढे सरकतंय,

पण ते नदीसारखं नाही—

तर स्वतःच्याच परावर्तित प्रतिमेत अडकलेल्या प्रवाहासारखं,

जो पुढे जातो, पण स्वतःपासून सुटत नाही.

ना दिशा आहे,

ना नकाशा,

ना प्रकाशाचा शेवट—

फक्त अंधाराच्या आत

स्वतःलाच लिहित राहिलेली एक अपूर्ण ओळख,

जी कधीच पूर्ण होत नाही,

पण मिटतही नाही.

कधी कधी जाणवतं—

माणूस स्वप्नांनी मरत नाही;

तो मरतो त्या क्षणी

जेव्हा वास्तव त्याला स्वतःचा अर्थ विचारणं थांबवतं.

काही नाती संपत नाहीत—

ती फक्त काळाच्या अदृश्य आरशात

अमिट ठसा बनून राहतात,

जो दिसत नाही,

पण संपूर्ण अस्तित्व बदलतो.

तू गेलीस...

पण तुझ्या जाण्याने एक अनोखं सत्य उघड झालं—

की काही अनुपस्थिती

उपस्थितीपेक्षा अधिक ठोस असतात.

आता मला ठाऊक आहे—

एक दिवस मीही 

या अंधारात पूर्णपणे विलीन होईन,

जसा अर्धवट लिहिलेला शब्द

पावसात स्वतःचं अस्तित्व विसरून जातो.

पण त्या क्षणीही

जर स्मृतींना शेवटचा अर्थ असता,

तर तो तुझ्याकडे परत जाण्याऐवजी

तुझ्यातच पूर्णपणे विलीन झाला असता.

कारण प्रेम म्हणजे

कोणाला मिळवणं नाही,

कोणाला विसरणं नाही—

तर स्वतःच्या अस्तित्वात

एखादं नाव इतकं खोल कोरणं

की काळालाही त्याचं स्वरूप बदलावं लागतं.

आणि म्हणूनच—

आजही कधी कधी

त्या विस्मृतीतल्या खिडकीतून

कोणताही वारा येत नाही...

पण तरीही ती खिडकी उघडीच राहते.

आणि त्या उघडेपणात एक अंतिम सत्य आहे—

“तू नाहीस, हे सत्य आहे...

पण तू नसणंही आता ‘नसणं’ उरलेलं नाही—

ते माझ्या अस्तित्वाचं सर्वात खोल आणि अंतिम रूप आहे.”

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक: २२/०५/२०२६ वेळ: ०८:०१