कविता - अंतरीची मुक्त वाट
मी निघालो माझ्या वाटेवर,
मनातील वादळे शांत करून,
कालच्या साऱ्या जखमांना
हलकेच दूर लोटून।
भावनांच्या ओझ्याखाली
श्वासही हरपून गेला,
हसऱ्या चेहऱ्यामागे मात्र
एकांत हळूच रडला।
किती जपल्या आठवणी मी,
किती मनाशी संवाद झाले,
पण प्रत्येक पावलापाशी
स्वप्नांचे तुकडे दिसले।
राख झालेल्या इच्छांमधून
नव्या आशा पुन्हा फुलल्या,
अंधाऱ्या वाटांवरती
चांदण्यांच्या ज्योती पेटल्या।
मग ठरवले एक दिवस,
आसवांना वाहू द्यायचे,
मनाच्या बंद दरवाज्यातून
स्वतःलाच बाहेर काढायचे।
आता आकाश मोठे वाटते,
वारा अधिक जवळ भासतो,
रिकाम्या हातांतही माझ्या
नव्या जीवनाचा प्रकाश दिसतो।
थकलेल्या पावलांखाली
नवी वाट अलगद उमलली,
शांत मनाच्या सागराला
स्वतःची दिशा मिळाली।
नाती, वेदना, अपेक्षा सारी
धुक्यासारखी विरून गेली,
आतल्या शांत समुद्राला
नवी किनार मिळाली।
मी हरवलो नाही कुठेही,
मी स्वतःलाच पुन्हा भेटलो,
माझ्या वाटेवर चालताना
भावनांतून मुक्त झालो।
©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई
दिनांक: १७/०५/२०२६ वेळ: १४:४९
Post a Comment