रात्रीच्या शांत मिठीत
शेवटचे तारे होते विरत,
क्षितिजाच्या मंद हास्यात
पहाटेचे रंग हळूच भरत।
धुक्याच्या पांढऱ्या वाटेवरून
सूर्य हळूहळू पुढे आला,
जणू थकलेल्या मनाला
मायेचा हात देऊन गेला।
पाखरांच्या गोड सुरांनी
आकाशही गाऊ लागले,
गार वाऱ्याच्या स्पर्शाने
झाडांचे मनही खुलून गेले।
सूर्याच्या कोवळ्या किरणांनी
धरती उजळून गेली,
अंधाराच्या खोल जखमांवर
आशेची ऊब अलगद पसरली।
हा सूर्योदय फक्त आकाशात नाही,
तो प्रत्येक मनात उगवतो,
तुटलेल्या स्वप्नांच्या राखेतून
जगण्याला नवे बळ देतो।
कधी मनाच्या ओसाड वाटा
नकळत हरवून जातात,
आणि शांत डोळ्यांमध्ये
दुःखाचे ढग दाटून येतात।
अशावेळी पहाटेचा एक किरण
हळूच हातामध्ये उतरतो,
आणि हरवलेला माणूस
पुन्हा स्वतःकडे वळतो।
सूर्य रोज जरी मावळला
तरी उजेड शिल्लक राहतो,
रात्र कितीही काळी झाली
तरी विश्वास जिवंत असतो।
पहाटेचा तो शांत प्रकाश
मनामध्ये उजेड पेरतो,
म्हणून प्रत्येक नव्या सकाळी
माणूस पुन्हा जगू पाहतो।
©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई
दिनांक: १७/०५/२०२६ वेळ: ०९:००
Post a Comment