कविता - “परत येताना”

कविता - “परत येताना”

पहाट अजून

पूर्ण उजाडायची असते,

आणि स्वयंपाकघरातून

फोडणीचा मंद आवाज

घरभर पसरू लागतो...

डोळे मिटलेले असतानाही

कळतं—

आई उठली आहे...

“उठ... उशीर होईल...”

तिची ती अर्धवट हाक

आजही

कानात कुठेतरी

हलकेच घुमत राहते...

दिवसभर

स्क्रीनच्या उजेडात

हरवलेलं मन

रात्री अचानक

एका साध्या प्रश्नापाशी

निःशब्द होतं—

“जेवलास ना?”

आपण मोठे होत जातो,

घरातून बाहेर पडतो,

आणि नकळत

आईच्या काळजीलाच

जुन्या सवयीसारखं

मागे टाकून देतो...

पण एक दिवस

जिना चढताना

श्वास घेत

क्षणभर थांबलेली आई दिसते...

घरातली

सर्वांत जास्त थकलेली व्यक्ती

कधीच तक्रार करत नव्हती...

तिच्या साडीला

हळद, उटणं,

आणि धुरकट दिवसांचा

एक ओळखीचा वास असायचा...

तो वास

आता कुठेच गवसत नाही,

पण एखाद्या गर्द संध्याकाळी

मन पुन्हा

त्याच घरात जाऊन बसतं...

सगळे झोपल्यावर

ती शांतपणे

उद्याची काळजी

घडी करून ठेवायची...

आणि सकाळी

काहीच घडलं नाही अशा चेहऱ्याने

तुळशीला पुन्हा पाणी घालायची...

आज

घर तिथेच आहे—

भिंती, खिडक्या,

उंबरठाही...

फक्त

एक आवाज

कमी झालाय...

कधीतरी

दार उघडताना

क्षणभर वाटतं,

आता आतून हाक येईल...

पण शांतता

हलकेच

दाराशी येऊन उभी राहते...

तेव्हा कळतं—

माणूस कितीही दूर गेला

तरी परत येताना

तो घर शोधत नसतो...

तो शोधत असतो

“आई”

आणि अजून कुठेतरी

राहिलेली

तिची ऊब...

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक: ११/०५/२०२६ वेळ: १०:३५