कविता - जिवंतपणा

कविता - जिवंतपणा

श्वास असतात

सगळ्यांकडे,

दिवस उगवतात

सगळ्यांसाठी,

पण प्रत्येकजण

खरंच जगत असतोच असं नाही.

काहीजण

फक्त वेळ ढकलत राहतात,

घड्याळाच्या काट्यांबरोबर

आपलं अस्तित्वही

यंत्रासारखं फिरवत राहतात.

ओठांवर हसू असतं,

पण डोळ्यांत

स्वप्नांची ज्योत नसते.

पावलं चालत राहतात,

पण मन मात्र

कुठेच पोहोचत नाही.

खरं जगणं म्हणजे

प्रत्येक क्षणात

आनंदाचा अर्थ शोधणं,

दुःखातूनही

उद्याची पालवी पाहणं.

जिवंत तोच

जो पडूनही उठतो,

हरवूनही

स्वतःला पुन्हा सापडतो,

आणि तुटलेल्या क्षणांतूनही

नवीन सूर जुळवतो.

फक्त श्वास घेणं

म्हणजे जीवन नाही,

मनात करुणा,

डोळ्यांत स्वप्नं,

आणि पावलांत ध्येय असेल

तेव्हाच जगणं

अर्थपूर्ण होतं.

फुलासारखं उमलणं,

पावसासारखं बरसणं,

आणि सूर्यकिरणांसारखं

इतरांच्या वाटा उजळणं—

हीच तर

जिवंत असण्याची खूण.

म्हणून

आयुष्य फक्त जगू नका,

ते अनुभवत जगा,

प्रत्येक नात्यात

मनापासून फुला,

प्रत्येक क्षणाला

हृदयात सामावून घ्या.

कारण

जगत सगळेच असतात,

पण जिवंतपणा

फक्त त्यांच्याकडे असतो

जे मनाने

दररोज नव्याने उमलतात.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक : ०७/०४/२०२६ वेळ : १५:३०

प्रिय अनुजजी, सस्नेह नमस्कार 🙏🌸

“सुवर्णक्षण गुरुचे” या शीर्षकातून आणि आपल्या प्रत्येक ओळीतून व्यक्त झालेला जिव्हाळा, अभ्यासू दृष्टी आणि मनस्वी साहित्यप्रेम मनाला अत्यंत भावलं. आपले मनःपूर्वक आभार. 🙏🙂

“कविता आखीव जगणारा आणि रेखीव लिहिणारा माणूस” असे आपण केलेले वर्णन माझ्यासाठी खरोखरच मोठा सन्मान आहे. हा शब्दसन्मान केवळ कौतुक नाही, तर लेखणीवरील विश्वासाची जपणूक आहे.

“जिवंतपणा” या कवितेतील आशय आपण ज्या सूक्ष्मतेने उलगडला, ते वाचून मन भारावून गेलं. प्रत्येक क्षण फक्त जगायचा नसतो, तर तो अनुभवायचा असतो, ही कवितेची मध्यवर्ती जाणीव आपण अत्यंत नेमकेपणाने पकडली आहे.

वाचन, चिंतन, मनन आणि अनुभव यांचा मिलाफ आपण ज्या सुंदर शब्दांत मांडला, त्यातून आपल्या रसिकतेची समृद्ध जाण प्रकर्षाने जाणवते. जाणिवेची जोड आणि सृजनतेची ओढ यांचा आपण घेतलेला उल्लेख मनाला विशेष स्पर्शून गेला.

आपण व्यक्त केलेला “संदेश काळजापासून काळजाकडे जाणारा असतो” हा विचार विलक्षण सुंदर आहे. माझ्या लेखनाचा हेतूही तोच असतो—उपदेश नव्हे, तर अनुभवातून उमटलेली संवेदना मनापर्यंत पोहोचावी.

“श्वास सगळ्यांकडे असूनही प्रत्येकजण खरं जगतोच असं नाही” या ओळीतील खंत आपण अचूक जाणलीत. जीवन केवळ अस्तित्व नसून जाणीवपूर्वक अनुभवलेला प्रवास आहे, हेच या कवितेतून मांडण्याचा प्रयत्न होता.

माझ्या वेदनेपेक्षा जगाच्या वेदनेला शब्द देण्याचा आपण उल्लेख केला, तो मनाला खोलवर स्पर्शून गेला. खरं तर मी केवळ अनुभवांचा वाहक आहे; शब्द हे समाजाच्या सामूहिक भावविश्वाचं प्रतिबिंब असतात.

आपण व्यक्त केलेली ही अपूर्वाई, प्रेम आणि साहित्यदृष्टी माझ्यासाठी मोठी प्रेरणा आहे. अशा रसिक वाचकांमुळेच लेखणीला नवी ऊर्जा मिळते.

आपल्या या मनःस्पर्शी, अभ्यासपूर्ण आणि हृदयातून आलेल्या प्रतिक्रियेसाठी पुन्हा एकदा मनःपूर्वक धन्यवाद. आपला स्नेह, शुभेच्छा आणि साहित्यप्रेम असंच लाभत राहो, हीच सदिच्छा. 🌷🙏

आपला स्नेहांकित,

— गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर

🙏🙏🙏🙏