कविता - देह, देश आणि देव

कविता - देह, देश आणि देव

देह हा

जन्माचा आरंभ,

श्वासांचा प्रवास

आणि कर्तव्यांची शिदोरी.

देव म्हणजे

अंतरीचा प्रकाश,

शांततेचा शिखरबिंदू,

आत्म्याची अंतिम ओढ.

पण या दोघांच्या मध्ये

एक विशाल सत्य उभं असतं—

देश.

आईच्या कुशीसारखी

ज्याची माती उब देते,

श्रमाच्या घामाची

जी भाकर बनते,

आणि रक्ताच्या थेंबांनी

ज्याचा इतिहास उजळतो.

देह जगतो

या भूमीच्या गंधावर,

भाषेच्या स्पंदनावर,

संस्कृतीच्या सावलीत,

आणि म्हणूनच

देवापर्यंत जाण्याचा मार्ग

देशातूनच जातो.

मंदिरातील आरतीपेक्षा

सीमेवरचा सैनिक

अधिक पवित्र वाटतो,

कारण त्याच्या जागत्या डोळ्यांत

कोट्यवधी प्रार्थना

विसावलेल्या असतात.

भुकेल्याला अन्न,

अडखळणाऱ्याला हात,

अन्यायाविरुद्ध आवाज,

आणि मातृभूमीवर प्रेम—

हीच खरी उपासना.

देह जर कर्माने उजळला,

देश जर सेवेने फुलला,

तर देवही

हसत हसत उतरतो

माणसाच्या अंतःकरणात.

म्हणून

देहाकडून देवाकडे जाताना

देश विसरू नका,

कारण राष्ट्रसेवेच्या वाटेवरूनच

अध्यात्माची दारं उघडतात.

जेव्हा मन

स्वार्थाच्या पलीकडे जातं,

तेव्हा कळतं—

देव कुठे दूर नव्हता,

तो तर देशभक्तीच्या

प्रत्येक निःस्वार्थ कृतीतच

शांतपणे वसलेला होता.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक : ०७/०४/२०२६ वेळ : ०४:१४