कविता - सर्वस्व रामार्पण

कविता - सर्वस्व रामार्पण

जन्माच्या पहिल्या श्वासापासून

मनात एक नाद वाहत राहिला—

अदृश्य, शांत,

जीवनाला दिशा देणारा,

तो तुझाच, श्रीराम.

हातांनी जे पेरलं,

डोळ्यांनी जे  पाहिलं,

हृदयानं जे प्रेमानं 

जगभर फुलवलं,

त्या प्रत्येक क्षणावर

तुझंच नाव कोरलेलं.

यशाच्या कपाळी चंदन होतं,

अपयशाच्या ओंजळीत राख,

पण दोन्हींचा स्पर्श

सारखाच पवित्र वाटला,

कारण प्रत्येक अनुभवात

तुझाच संकेत दडलेला.

अहंकाराची शेवटची सावली

मनातून अलगद सरली,

आत्म्यात शांततेचा दिवा

निरंतर तेवत राहिला,

आणि त्या प्रकाशात

मी स्वतःलाच नव्यानं भेटलो.

माझं सुख तुझं,

माझ्या वेदना तुझ्या,

माझं मौन तुझं,

माझी प्रार्थना तुझी,

माझ्या अस्तित्वाची प्रत्येक लय

तुझ्या चरणी विलीन झाली.

पहाटेच्या दवबिंदूत

तुझी करुणा चमकली,

सायंकाळच्या वाऱ्यात

तुझ्या स्मिताची ऊब दरवळली,

आणि रात्रभर

तुझ्या नामाचा चंद्र

मनात झिरपत राहिला.

आता उरलं नाही

माझं म्हणावं असं काहीच,

श्वास तुझे,

स्पंदन तुझे,

हा जीवही तुझाच,

तुझ्याच कृपेनं उजळलेला.

शेवटी इतकंच—

मी जे काही आहे,

जे काही होतो,

जे काही उद्याही असेन,

ते सर्व

नतमस्तक अंत:करणानं

तुझ्या चरणी ठेवलेलं—

सर्वस्व रामार्पण.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक: ११/०४/२०२६ वेळ: १३:५९