कविता - "उंबरठ्यापलीकडचं मौन"
किती विलक्षण आहे ना—
मी तुझ्यावर प्रेम केलं
जसं आकाश
शब्दांशिवाय पावसावर करतं,
पण तुझ्या मनात
माझ्यासाठी
ढगाचा एकही ठसा
उमटला नाही…
मी भावना जपल्या
श्वासांत विरघळलेल्या स्वरांसारख्या,
नजरेतून उमटलं
माझं निःशब्द सत्य,
तरीही तू
माझ्या अस्तित्वाची
दखलही घेतली नाहीस…
तुझ्या हसण्यात
मी माझं सारं विश्व पाहिलं,
पण तुझ्या शांततेत
मीच संधिप्रकाश झालो—
हळूच स्वतःत विरघळणारा…
मी तुझ्या दाराशी आलो
ओळखीची एक आशा घेऊन,
पण तुझ्या मनाचा दरवाजा
माझ्यासाठी बंदच राहिला…
आता उमगतं—
माझं प्रेम कमी नव्हतं,
ते फक्त
तुझ्या जगाच्या नकाशावर
रेखाटलंच गेलं नव्हतं…
म्हणूनच आजही
मी उभा आहे—
तुझ्या मनाच्या उंबरठ्यावर नाही,
तर माझ्याच आतल्या रिकाम्या घरात,
जिथे तुझ्या आठवणी
प्रतिध्वनी बनून राहिल्यात…
आणि हे
माझं दुर्दैव नाही—
तर माझ्या प्रेमाचं
असं एक सत्य आहे,
जे मिळालं नाही तरी
कधीच गमावलं नाही…
©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई
दिनांक: २५/०४/२०२६ वेळ: १४:३१
Post a Comment