कविता - “रिकामेपणाची सावली”

कविता - “रिकामेपणाची सावली”

तो सहज विचारून गेला—

“मी गेल्यावर

काय उरलं?”

आम्ही क्षणभर थांबलो…

आणि हसलो.

ते हसू म्हणजे

ओठांवर उभं राहिलेलं

जखमेचं शांत आवरण होतं.

कधी कधी

त्याची रिकामी खुर्ची

आमच्याकडे पाहायची,

जणू काही विचारत होती—

“मी अजून इथेच आहे ना?”

आणि आम्ही…

मान खाली घालून 

“हो” म्हणायचो.

पण खरं सांगायचं तर

त्याच क्षणी

काहीतरी कायमचं निघून गेलं होतं.

वेळ पुढे सरकत राहिला,

क्षण बदलत राहिले,

पण प्रत्येक सकाळ

थोडी अधिक थकलेली वाटायची.

रात्री शांत झाल्या,

गोष्टी विरघळत गेल्या,

वचनं आठवणींच्या धुक्यात

हळूहळू नाहीशी झाली.

एक दिवस

त्याने दिलेलं जुनं पेन

हातात घेतलं…

आणि नकळत उमगलं—

काही गोष्टी

कधीच परत लिहिता येत नाहीत.

तो गेला,

आणि आम्ही उरलो—

अर्धवट नव्हे,

पूर्ण असूनही रिकामे.

खरं नुकसान काय झालं?

तर…

आम्ही स्वतःलाच

हळूहळू कमी होताना पाहिलं.

आणि हृदय?

ते अजूनही धडधडतं,

पण प्रत्येक ठोक्यात

त्याच्या नसण्याची

हलकी प्रतिध्वनी उरते.

शेवटी कळलं—

खजिना आम्ही नव्हतो,

तोच होता…

आणि आम्ही फक्त

त्याच्या उरलेल्या सावलीत

जगायला शिकलो.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक: २८/०४/२०२६ वेळ: ०६:४८