कविता - स्मृतींचं चांदणं

कविता - स्मृतींचं चांदणं 

काही नाती

खरंच कधी संपत नाहीत,

ती फक्त

आठवणींच्या रूपाने

मनात घर करतात.

वेळ पुढे सरकतो,

रस्ते वेगळे होतात,

शब्दांचे आवाजही

हळूहळू विरून जातात,

पण त्यांची ऊब

मनातून जात नाही.

कधीतरी

सांजवाऱ्याच्या मंद स्पर्शात

जुना सुगंध दरवळतो,

आणि नकळत

मनाच्या दाराशी

तुझी चाहूल लागते.

डोळ्यांत दाटून येतात

तेच हसरे क्षण,

ओठांवर तरळते

अधुरीशी हाक,

आणि मन

भूतकाळाच्या पायवाटेवर

निवांत भटकू लागतं.

नाती तुटली म्हणायची,

की काळाने

त्यांना वेगळे वळण दिले,

हे अजूनही कळत नाही;

कारण तुझी आठवण

आजही तितकीच जिवंत आहे.

तू आता सोबत नसूनही

एक शांत प्रकाश आहेस,

माझ्या एकांतात

हळुवार उतरलेला,

अंधाऱ्या मनाला

दिशा दाखवणारा.

काही माणसं दूर जातात,

पण त्यांचं अस्तित्व

मनाच्या पानांवर

शिलालेखासारखं कोरलेलं राहतं;

जणू काळही

ते पुसू शकत नाही.

म्हणूनच वाटतं,

काही नाती

खरंच कधीच संपत नाहीत,

ती फक्त

स्मृतींच्या आकाशात

चांदण्यांसारखी

शाश्वत झळकत राहतात.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक : ०१/०४/२०२६ वेळ : ०८:१९