कविता - मीच माझा शेवटचा पर्याय
हार मानणे
माझ्या रक्तात नाही,
कारण मागे उरलेल्या वाटा
आता फक्त धुळीच्या आठवणी आहेत,
आणि पुढे
माझ्याच पावलांनी रेखलेली
एक तेजस्वी पायवाट
क्षितिजापर्यंत धावत जाते.
रात्र जेव्हा
काळोखाची शाल
आभाळावर अलगद पांघरते,
तेव्हा मनाच्या अतिगर्भात
एक निःशब्द ठिणगी
स्वतःशीच संवाद साधत राहते.
ती कुजबुजते—
“अंधार हा अंत नसतो,
तो नव्या प्रभातीचा
गर्भ असतो;
इथूनच फुटतात किरण,
इथूनच जन्मतो सूर्य,
इथूनच उगवते
नव्या अस्तित्वाची पहाट.”
जगाने कितीदा
माझ्या दाराशी येऊन
आशांचे दिवे विझवले,
विश्वासाच्या नदीत
संशयाचे दगड टाकले,
पण मी त्या दगडांवरूनच
स्वप्नांचे सेतू बांधले,
आणि नकारांच्या राखेतून
उमेदेची बाग फुलवली.
मी कोसळलो
तेव्हा जमिनीने मला
आधाराचा अर्थ शिकवला;
मुळं जितकी खोल,
तितकी वादळांवरची
झाडाची उभी छाती
अधिक ठाम होत जाते.
म्हणून माझ्या जखमा
मी कधी लपवल्या नाहीत,
कारण त्याच जखमांमध्ये
जिद्दीची अक्षरं कोरलेली होती,
आणि वेदनांच्या शाईनेच
माझ्या आयुष्याची
सर्वात सुंदर कविता लिहिली गेली.
अश्रूंना मी
दुर्बलतेचा अर्थ दिला नाही,
त्या थेंबांमध्येच
मी शब्दांचे तारे विणले,
आणि दुःखाच्या अथांग नभात
स्वप्नांचं चांदणं
पेरत राहिलो.
माझ्याकडे
दुसरा पर्याय नाही,
कारण शेवटच्या क्षणी
माझ्याच हातात
माझाच हात उरतो.
मीच माझा श्वास,
मीच माझा विश्वास,
मीच माझ्या राखेतून
उगवणारा सूर्य,
जो प्रत्येक मावळतीनंतर
अधिक तेजस्वी होऊन
पुन्हा जन्म घेतो.
म्हणून आता
पराभव मला घाबरवत नाही,
कारण तोच माझ्या विजयाचा
पहिला शंखनाद असतो.
मी हरत नाही,
मी घडत राहतो,
मी विझत नाही,
मी पुन्हा प्रज्वलित होतो,
कारण माझ्या अस्तित्वाचा
शेवटचा, शाश्वत,
आणि अढळ पर्याय
मी स्वतःच आहे.
©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई
दिनांक : ०१/०४/२०२६ वेळ : ०७:०२
Post a Comment