कविता – “अल्पविराम”

कविता – “अल्पविराम”

कधी कधी वाटतं—

आपणही

सूर्यासारखं मावळत आहोत…

बाहेरून उजळलेलं चेहऱ्यावरचं आकाश,

डोळ्यांत प्रकाशाचे थेंब,

आणि आत मात्र

सावल्यांनी विणलेलं एक न बोललेलं जग…

दिवसभर

आपण उजेड वाटत राहतो—

नात्यांच्या अंगणात,

स्वप्नांच्या उंबरठ्यावर,

आणि स्वतःलाच

हळूच विसरत राहतो…

पण संध्याकाळ होते—

न कळत, न सांगता…

आणि प्रकाशाचा भार

खांद्यावरून सरकू लागतो…

तेव्हा

ओठांवरचं हसू

संधिप्रकाशात विरघळतं,

आणि मनात साठलेले शब्द

डोळ्यांच्या काठाशी येऊन

पुन्हा शांत होतात…

जसं

मावळणारा सूर्य

आकाशाला निरोप देत नाही,

तसंच आपणही

न बोलताच दूर जातो…

एकेक करून

सोडत जातो—

क्षण, आठवणी,

आवाज, स्पर्श…

आणि शेवटी

स्वतःचाच हात…

अंधाराशी हात मिळवताना

कळतही नाही—

आपण हरवलो आहोत की

शांत झालो आहोत…

पण त्या मावळतीतही

एक गूढ उजेड असतो—

जखमांवर अलगद पसरलेला,

आणि न बोललेल्या भावनांना

हळूच समजून घेणारा…

कदाचित

मावळणं म्हणजे अंत नाही—

तो एक अल्पविराम असतो,

जिथून नवा उगवता श्वास

पुन्हा

आपल्यालाच शोधायला निघतो…

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक: २९/०४/२०२६ वेळ: ०१:०८