कविता - डोळ्यांत उरलेलं मौन

कविता - डोळ्यांत उरलेलं मौन

शब्द थांबतात

तेव्हा डोळे बोलू लागतात,

आणि त्या पाण्यात

संपूर्ण जग विरघळून जातं.

आपली माणसं

हळूच दूर जातात,

आणि मागे ठेवतात

न दिसणाऱ्या सावल्या.

रिकाम्या खुर्च्या

अजूनही वाट पाहतात,

आणि थांबलेली घड्याळं

एका क्षणात अडकून राहतात.

निरोपाच्या क्षणी

शब्द नसतात,

फक्त एक शांत कंप

हवेत उरतो.

त्या क्षणी

नजरा एकमेकांना शोधतात,

पण हातातून

हात निसटलेला असतो.

जे हात धरून चालले होते

तेच मागे उरतात,

आणि रस्ता

अर्धवट थांबतो.

दुराव्याचा आवाज

कधी ऐकू येत नाही,

तो फक्त

अंतःकरणात किंचाळतो.

हात हातात असतानाही

एक अदृश्य अंतर वाढतं,

जे कोणत्याही शब्दांनी

कधीच भरून येत नाही.

डोळ्यांतलं पाणी

तेव्हाच बोलू लागतं,

जेव्हा मन

पूर्णपणे तुटतं.

नात्यांचा शेवट

नेहमी शांत दिसतो,

पण आत

असंख्य प्रश्नांचा 

कोलाहल सुरू असतो.

जे सोबत चालले होते

तेच दूर सावलीसारखे उरतात,

आणि पावलांचे ठसे

ओलसर आठवणी बनतात.

शब्दांचा अर्थ विरघळतो,

आणि मौन

सगळ्यात मोठं सत्य ठरतं.

डोळ्यांतलं पाणी

हळूच सांगत राहतं—

“ते गेले,

पण त्यांच्या सावल्या अजून आहेत.”

आणि आपण

आपल्याच सावलीकडे पाहत

हळूहळू स्वतःला हरवून बसतो.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक: १६/०४/२०२६ वेळ: ०८:०१