कविता - मनःपटलावर जपलेला सुगंध

कविता - मनःपटलावर जपलेला सुगंध

स्वतःच्या भावनांचं पुस्तक

अशाच हातात द्यावं,

ज्यांनी जुन्या पुस्तकांच्या पानांत

आठवणींचा सुगंध जपला आहे.

ज्यांच्या स्पर्शात

पंखासारखी हळुवार ऊब असते,

आणि नजरेत

न बोललेल्या वेदनांची ओळख.

कारण भावना

या शब्दांच्या चौकटीत मावत नाहीत,

त्या मनःपटलावर

शांतपणे उतरलेल्या सावल्या असतात.

काही ओळी

उच्चारायच्या नसतात,

त्या अंतरी

नंदादीपासारख्या

तेवत ठेवायच्या असतात.

ज्यांनी जपून ठेवले आहेत

दुमडलेल्या पानांचे कोपरे,

सुकलेल्या फुलांचा गंध,

आणि काळाने पिवळे झालेले क्षण,

तेच समजू शकतात

मौनात दडलेली वेदना.

मनाचं हे पुस्तक

काचेतल्या स्वप्नाहून नाजूक असतं,

एकदा तडा गेला

की प्रतिबिंबही परकं होतं.

म्हणून ते द्यावं

अशा कुणाला,

जे शब्दांपेक्षा

डोळ्यांतलं दव वाचतात.

ज्यांच्या सहवासात

प्रश्न नसतात,

फक्त समजूतदार शांतता असते.

ज्यांच्या जवळ

मनाला भीती नसते,

फक्त निवांतपणाचा श्वास असतो.

अशी माणसं

वाचलेली पुस्तकं जपतात,

आणि त्याच जिव्हाळ्याने

आपल्या भावनांनाही

आठवणींच्या कप्प्यात ठेवतात.

त्यांच्या सान्निध्यात

मन कोमेजत नाही,

ते नव्या पहाटेच्या पानावर

उमटलेल्या पहिल्या अक्षरासारखं

पुन्हा उजळून निघतं.

म्हणूनच

स्वतःच्या भावनांचं पुस्तक

अशाच हातात द्यावं,

जे वाचलेली पुस्तकंसुद्धा

आयुष्याच्या शेल्फवर

जिवापाड जपून ठेवतात.

काही माणसं

ग्रंथालयासारखी असतात—

शांत, अथांग, विश्वासू,

जिथे मनाला

हरवलेला सुगंध

पुन्हा सापडतो.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक: १५/०४/२०२६ वेळ: ०९:००